Διόδια και δημοκρατία: Xαμένοι στη μετάφραση

 Αρχισε πάλι η κλασσική γελοία κόντρα μεταξύ των "συντηρητικών" της δημοκρατίας και των "εξτρεμιστών". Μεταξύ της θεωρίας και της πράξης για το πού φτάνει το όριο ενός πολίτη σε μια δημοκρατία, ευνομούμενη πολιτεία, ελεύθερη κοινωνία κουλουπού κουλουπού - you name it. Οι κοκορομαχίες μεταξύ των διαφόρων γκαουλάιτερς σε κανάλια και τηλεοπτικά δελτία δίνουν και παίρνουν.
Μέχρι πού φτάνει το χέρι ενός πολίτη; Πέρασε ο Braveheart-Γκλέτσος τη λεπτή κόκκινη γραμμή μεταξύ αυθαιρεσίας και δημοκρατικής ελευθερίας; Δικαιούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας όσον αφορά στα διόδια ή σε ανάλογες περιπτώσεις;
Η, αν το δούμε διαφορετικά: Μέχρι πόσο μπορεί να σκύψει ο πολίτης απέναντι σε όσα συμβαίνουν; Μέχρι να φανεί ο κώλος του ή περισσότερο; Μέχρι πού είναι ικανός να φτάσει;
Ενα καλό το είπε ο...
...Κύρτσος το πρωί, άσχετα αν τον γουστάρουμε ή όχι. Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία δεν έχεις λόγο να τα κάνεις αυτά. Όταν όμως ζούμε μια δημοκρατία της μετάφρασης, τότε το πράγμα αλλάζει.
Οντως είμαστε χαμένοι στη μετάφραση. Τους έχουμε αφήσει να παίρνουν εντολές εναντίον μας, εξ ονόματός μας, δήθεν για καλό μας. Μεταφράζοντας και διαστρεβλώνοντας πολλές φορές με μια καθαρά οργουελική πρακτική αυτό που πραγματικά ζητάμε από αυτούς.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που μετέφρασαν την αποχή στις εκλογές του Καλλικράτη ως ένδειξη πως ο λαός επιδοκιμάζει την κυβέρνηση. Ο λαός τους άφησε μόνους, κι όμως εκείνοι, μόνοι σε αυτή την απέραντη ερημιά βγήκαν να πουν πως είμαστε με το μέρος τους. Πασόκοι και μη. Τους φτύνεις και λένε ότι βρέχει, θα μου πεις...
Δεν είναι τυχαίο επίσης που συνεχίζουν να σπέρνουν διχόνοια ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Πρώτα μας συστρατεύουν όλους εναντιον των δημοσίων υπαλλήλων. Επειτα όλους εναντίον των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ. Μετά όλοι εναντίον των επιχειρηματιών που είναι φοροφυγάδες γιατί δεν κόβουν αποδείξεις. Αμέσως μετά εναντίον των κλειστών επαγγελμάτων και πάει λέγοντας. Ενας τη φορά εναντίον των υπολοίπων. Σε αυτή την άτυπη ρώσικη ρουλέτα που παίζουν οι κοινωνικές τάξεις, κάθε φορά πέφτουν κάτω εκείνοι που θα τους κάτσει η σφαίρα της τρόικας. Το δεχόμαστε, μάλιστα φανατιζόμαστε κι όλας, αφού βρίσκουμε εύκολα εξιλαστήρια θύματα. Κι αυτό γίνεται συστηματικά, μέχρι να φτωχύνουμε όλοι. Με τη δική μας θέληση και συναίνεση. Για το καλό μας.
Ούτε είναι τυχαίο το "μαζί τα φάγαμε", που μας πέταξαν κυνικά στα μούτρα. Το ρουσφέτι που καλλιέργησαν για να μαζεύουν ψήφους, το λάδωμα και το βόλεμα, τους νομιμοποιούσε να βουτάνε 10 εκατομμύρια σε κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα και ποιός ξέρει ακόμα πόσα καράβια λεφτά στη Siemens. Κι αυτή η εξήγηση δεν είναι παρά μια μετάφραση του βούρκου στον οποίο ζούμε βουτηγμένοι σα λασπωμένοι βάτραχοι. Ωστόσο σπάνια οι μεταφράσεις αποδίδουν την ουσία του πρωτότυπου.

Καλό το παιχνιδάκι της μετάφρασης, μέχρι όμως να γυρίσει μπούμεραγκ. Διότι αυτό που κάνουν τόσο καιρό οι πολιτικοί του προιστάμενοι, το έπαιξε έξυπνα και ο Γκλέτσος, ο Γιώργος Φούντας στο φωσκολικό έργο των διοδίων. Δουλεύοντας καλά το ίματζ του, αυτό ακριβώς που πλάσαρε και τότε, βγήκε μπροστά τσακίζοντας μπάρες και διόδια. Τι έκανε δηλαδή ο δημαρχάρας; Ο Braveheart της Στυλίδας "μετέφρασε" τη θέληση του δικού του λαού και ενήργησε ενάντια σε αδικίες που του φορτώνουν όλοι οι υπόλοιποι. Διότι μη μου πείτε πως δεν είναι αδικία για έναν άνθρωπο να θέλει 6-7 ευρώ κάθε μέρα για να πάει στη δουλειά του τρια χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Αναλογικά, τα ίδια και περισσότερα θα πρεπε να πληρώνει ένας Αθηναίος που ζει στα Βριλήσσια και δουλεύει στο Σύνταγμα.
Αυθαιρέτησε, ΟΚ. Αλλά σε μια χώρα που η αυθαιρεσία είναι τρόπος ζωής και τρόπος διακυβέρνησης, τι παραπάνω δηλαδή έκανε;

Πού θα βρεις δουλειά στην Ευρώπη (γιατί για Ελλάδα άσε καλύτερα)

Χιλιάδες Έλληνες νεαρής ηλικίας προσφεύγουν στις υπηρεσίες της ευρωπαϊκής διαδικτυακής πύλης εύρεσης εργασίας, αναζητώντας μία θέση στον ήλιο.
Από την άλλη, στο σύνολό τους οι Ευρωπαίοι πολίτες εμφανίζονται απρόθυμοι να αναζητήσουν εργασία μακριά από τη χώρα τους, όπως δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία του Eures, του διαδικτυακού οργανισμού εύρεσης εργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για τις 862 814 κενές θέσεις εργασίας και 22.730 εργοδότες που έχουν δηλωθεί στο δίκτυο, αντιστοιχούν μόνο 551.198 βιογραφικά εργαζομένων που ζητούν εργασία.
Σε ότι αφορά τους Έλληνες, πάνω από 12.000 αιτήσεις έχουν αποσταλεί την τελευταία διετία στο δίκτυο Eures (European Employment Services), από συντοπίτες μας, οι οποίοι ζητούν εργασία σε ευρωπαϊκές χώρες. Οι αιτήσεις αυτές (περίπου 12.500) δεν αφορούν μόνο σε ανέργους αλλά και σε εργαζόμενους σύμφωνα με τον διοικητή του ΟΑΕΔ κ. Βασίλη Κικίλια.
Η τάση που προκύπτει από τα στοιχεία του Eures είναι ότι οι κάτοικοι των χωρών από τις οποίες έχει περάσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναζητούν όλο και πιο πολύ δουλειά μακριά από την πατρίδα τους.
Τα βιογραφικά από τη Λετονία, η οποία έχει πληθυσμό περίπου 3 εκατομμύρια, είναι περισσότερα από αυτά της Ελλάδας, ενώ οι Ούγγροι που αναζητούν δουλειά μέσω του Eures είναι διπλάσιοι αν και ο πληθυσμός των δύο χωρών είναι περίπου ο ίδιος. Ανάλογη είναι η εικόνα της Ρουμανίας αφού ο πληθυσμός της είναι διπλάσιος αλλά τα βιογραφικά των Ρουμάνων στο Eures είναι τριπλάσια από αυτά των Ελλήνων.
Σημειώνεται ότι όπως προκύπτει από την ιστοσελίδα, υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση για εργαζόμενους στον τομέα των πωλήσεων, του καθαρισμού και των εστιατορίων.
Επίσης, οι εργοδότες στις περισσότερες χώρες δυσκολεύονται να βρουν προσωπικό για θέσεις εργασίας που απαιτούν εξειδικευμένες τεχνικές και διοικητικές δεξιότητες.
Ο ιστότοπος περιλαμβάνει και πληροφορίες για τις συνθήκες διαβίωσης και τις εργασιακές συνθήκες στις 31 χώρες.
Το ελληνικό παράδοξοΖητείται θυρωρός με πτυχίο ΑΕΙ. Ναι, σωστά διαβάσατε. Ενώ στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας η συχνότερα απαιτούμενη προϋπόθεση είναι οι ικανότητες των υποψηφίων, η επάρκεια και η προϋπηρεσία, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και του νεοπλουτισμού, μία επιχείρηση ζητά θυρωρό με πτυχίο… Πανεπιστημίου.

Στην Ελλάδα υπάρχει προσφορά για 778 θέσεις εργασίας, οι οποίες αφορούν κυρίως παροχή υπηρεσιών, (τουριστικά επαγγέλματα, υπάλληλοι γραφείου κλπ) ενώ οι υπόλοιπες ειδικότητες σχεδόν απουσιάζουν.
Σύμφωνα με στελέχη του ΟΑΕΔ, οι άνεργοι ή μερικώς απασχολούμενοι που ζήτησαν το 2010 πληροφορίες για διαμονή και εργασία σε χώρες του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου ήταν σχεδόν διπλάσιοι σε σχέση με το 2009 και τρεις φορές περισσότεροι σε σχέση με το 2008.
Ο ΟΑΕΔ παρέχει πληροφορίες για τις προς πλήρωση θέσεις εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση στο http://www.oaed.gr/Pages/SN_73.pg, ενώ οι ενδιαφερόμενοι να εργαστούν εκτός Ελλάδος μπορούν να αναζητούν θέσεις απασχολήσεως στις ιστοσελίδες του Eures στο
http://ec.europa.eu/eures/home.jsp?lang=el
Θέλετε να γίνετε διευθυντής;


Αν μπορείτε να σταδιοδρομήσετε ως διευθυντής ή ανώτερος τμηματάρχης επιχείρησης, ο παράδεισος των διευθυντών φαίνεται να είναι η Βρετανία, αφού ζητούνται, ούτε λίγο ούτε πολύ, 15.965 ανώτερα και ανώτατα στελέχη. Μάλιστα οι μισθοί που προσφέρονται είναι εξαιρετικά δελεαστικοί, και συχνά φτάνουν τις 30-40.000 λίρες τον χρόνο, δηλαδή 45-60.000 ευρώ ετησίως.
Ακόμη μεγαλύτερη ζήτηση έχουν στο Ηνωμένο Βασίλειο οι manager εστιατορίων και ξενοδοχείων, με χαμηλότερες όμως αμοιβές που κυμαίνονται μεταξύ 15-30.000 ευρώ τον χρόνο. Οι κενές θέσεις ξεπερνούν τις 50.000.
Αντίθετα, … σχεδόν μηδενική ζήτηση έχουν οι διευθυντές στη Γερμανία, όπου όμως ζητείται επικεφαλής σχεδιασμού από αυτοκινητοβιομηχανία με μισθό 80-90.000 ευρώ ετησίως.
Γενικά, ελάχιστη ζήτηση έχουν οι ανειδίκευτοι εργάτες, με την προσφορά εργασίας μην ξεπερνά τις λίγες δεκάδες θέσεις σε κάθε χώρα, προφανώς λόγω της υπερπροσφοράς ανειδίκευτης εργασίας από μετανάστες που προέρχονται από τον Τρίτο Κόσμο.
Κάθε χρόνο, ομάδες του Eures σε ολόκληρη την ΕΕ διοργανώνουν εκατοντάδες «Ευρωπαϊκές Ημερίδες Εργασίας», που αποτελούν την καλύτερη ευκαιρία για όσους θέλουν να προσλάβουν προσωπικό, να συναντήσουν εργοδότες, να συζητήσουν τα σχέδιά τους με κάποιον από τους Συμβούλους Eures ή να μάθουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίον μπορεί να τους βοηθήσει η ΕΕ.
Για παράδειγμα, οι σύμβουλοι Eures από τη Γερμανία πρόσφατα παρατήρησαν, ότι κάθε χρόνο πολλές προσφερόμενες θέσεις εργασίας εξακολουθούν στον τουριστικό τομέα της Ελβετίας εξακολουθούν να παραμένουν κενές και έτσι προτρέπουν τους Γερμανούς ανέργους να εκμεταλλευτούν τα κοινά στοιχεία της γλώσσας και της κουλτούρας και να αναζητήσουν εργασία στην Ελβετία.
Διασυνοριακή αγορά εργασίας
Η Eures διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις παραμεθόριες περιοχές, όπου η διασυνοριακή μετακίνηση των εργαζομένων είναι μεγάλη. Σε περισσότερους από 600.000 εργαζομένους που ζουν σε μία χώρα της ΕΕ και εργάζονται σε μία άλλη εφαρμόζονται διαφορετικές εθνικές πρακτικές και νομικά συστήματα. Οι εργαζόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με ειδικούς συμβούλους οι οποίοι παρέχουν ειδικές συμβουλές και καθοδήγηση σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους.
Ασφαλιστικά δικαιώματα

Από την 1η Μαΐου 2010 τέθηκαν σε ισχύ νέοι κανονισμοί για τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στην Ευρώπη. Έτσι τέθηκαν κανόνες που διασφαλίζουν ότι οι μετακινούμενοι εργαζόμενοι δεν χάνουν τα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισής τους όταν μετακινούνται εντός της ευρωπαϊκής επικράτειας.
40 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν νέες θέσεις εργασίας το περασμένο έτος, μεσούσης της κρίσης, ενώ ο αριθμός των ατόμων που βρήκαν εργασία αυξήθηκε κατά 8% στο δεύτερο τρίμηνο του 2010, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eures.

πηγή: zougla.gr

Ενα πουλί πάνω στο σύρμα

Εχουν πολλοί πει τη γνώμη τους για το κοτετσόσυρμα που θα απλώσουν στον Εβρο, για να αναγκάσουν τους λαθρομετανάστες να αγοράσουν τανάλιες. 

Ανεξάρτητα αν αυτό είναι ένα μέτρο που τα σαίνια της ελληνικής Βουλής πιστεύουν ακράδαντα πως θα αποδώσει καρπούς ή απλώς θεωρείται μέσο πίεσης στην Τουρκία, είναι για γέλια και για κλάμματα ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, για λύπηση. 

Σε ένα από τα πολλά ντοκιμαντέρ του εκπληκτικού Μάικλ Μουρ, που τα χώνει στις αμερικανικές κυβερνήσεις (ιδιαίτερα δε στον Μπους) θυμάμαι έναν καημένο φρουρό στα σύνορα του αμερικανικού κράτους, αν δε με απατάει η μνήμη μου, προς Αλάσκα μεριά.
Ο φύλακας αυτός, λόγω περικοπών (βέβαια, συμβαίνουν κι αλλού αυτά τα ωραία) είχε μείνει μόνος να φυλάει 12 χιλιόμετρα παραλίας από ο,τιδήποτε συμβεί. Οπως καταλαβαίνετε, δεν υπήρχε περίπτωση να τα βγάει πέρα. Αλλωστε αυτό ομολογούσε ο ίδιος on camera. Τι θέλω να πω;


Το σύρμα, ο φράχτης, από μόνος του, δεν αντέχει παρά λίγα λεπτά. Ενας γερός κόφτης και η τρύπα έχει ανοίξει διάπλατη. Για να αντέξει, απαιτούνται τσιμέντα, πυλώνες, φύλακες, προβολείς, σκυλιά, κι ένα σωρό μ...κίες. Αν ήταν τόσο εύκολο, τότε κάθε φυλακή με ένα συρμάτινο φράχτη γύρω γύρω θα ήταν αδιαπέραστη. Τόσους φύλακες περιμετρικά με κιάλια τι τους θέλουν; Να κάνουν bird-watching;

Με δεδομένο πως οι λαθρέμποροι είναι οργανωμένοι εγκληματίες που δε χαμπαριάζουν από φράχτες που ανοίγουν με ένα απλό "κλακ", προκειμένου να βγάλουν το μπικικίνι τους,
Με δεδομένο πως μάλλον η Ελλάδα δε σκέφτεται να στήσει στον Έβρο ένα σύγχρονο Σινικό Τείχος ή έστω ένα Τοίχος της Ντροπής α λα Βερολίνο (το καλό που τους θέλουμε).
μήπως θα ήταν καλό οι αρλεκίνοι του Κοινοβουλίου μας να κόψουν επιτέλους τις αηδίες και να μας πουν ακριβώς ποιό είναι το σκεπτικό τους και γιατί; 
Ακούγονται πολλά. Και είναι μόνο η αρχή...

Αντί άρθρου ένα ευχαριστώ

Κατ'αρχήν ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε όσους με διαβάζουν.

Δεν έχω παρά κανά δίμηνο που ασχολούμαι με αυτό το blog. Το έκανα από καθαρή βαρεμάρα κατ'αρχήν. Οταν είσαι δημοσιογράφος - λατζέρης - κλεισοτρυπάκιας μια ζωή (δε πα να σαι αρχισυντάκτης, δε πα να σαι διευθυντής σύνταξης όπως εγώ, το ίδιο είναι) γράφεις δεκάδες χιλιάδες λέξεις κάθε μήνα. Το να γεμίζεις κι ένα blog - και μάλιστα αμισθί στον ελεύθερο χρόνο που δεν έχεις - ακούγεται η χειρότερη αγγαρεία. Σα να πεις του Λαζάρου ότι πρέπει να μαγειρέψει και να τραπεζώσει δεκαπέντε άτομα σπίτι του, έχοντας μόλις γυρίσει από μια ολόκληρη βραδιά δουλειάς με το Βαρούλκο φίσκα. Ελεος, θα σου πει. Ημαρτον. Τα ίδια έλεγα κι εγώ.

Επειδή λοιπόν έμεινα άνεργος, αρχισε να με τρώει το χέρι μου. Και κατάλαβα πως είχα "ποτίσει" από το γράψιμο ως το μεδούλι. Είχε καταντήσει εθισμός. Ηθελα να γράψω, ήθελα να είναι τσάμπα, ηθελα να πω πράγματα που στρογγύλευα τόσα χρόνια (γιατί τη μια "δε θέλει ο εκδότης", την άλλη φοβάσαι εσύ μη μπλέξεις, ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ αυτό, κανείς μη μου το παίζει ήρωας). Και ξεκίνησα.
Μια φίλη, καλή πένα σε γυναικεία περιοδικά, μου είχε πει "εχω γράψει τόσα πολλά, που αρνούμαι να γράψω έστω και μια λέξη παραπάνω - όχι μόνο για blog, αλλά και για επιστολή". Δεν ισχύει τελικά.
Θέλω να καταλήξω πως την πλάκα μου την αγκάλιασαν κοντά 5.000 επισκέπτες, όπως γράφει το κοντεράκι κάτω αριστερά. Κι άρχισαν να 'ρχονται. Και να ξαναρχονται. Για να κάτσουν παρέα μου.

Πολυ πιο σημαντικό δε, τα σχόλιά σας. Η γνώμη σας. Θέλω να απαντάω σε όλους. Η γνώμη σας είναι η δύναμη ενός blog. Θερμό ευχαριστώ στον φίλο Τurambar, με τα εξαιρετικά εύστοχα σχόλια και τις συμβουλές του περί βιογραφικών. Εχει πέρα για πέρα δίκιο.

Ευχαριστώ ξανά. Κι αν μπορείτε, αν ξέρετε κάποιον που δίνει δουλειά, που ψάχνει εργαζόμενους κάθε ειδικότητας, στέλνετε το αίτημά σας να το προωθούμε από αυτό εδώ το blog - ας πούμε σας ένας ανεπίσημος ΟΑΕΔ. Οποιος δίνει αξιοπρεπείς δουλειές αυτό τον καιρό είναι μεγάλη υπόθεση. Ας γράφει ένα σχόλιο να το δημοσιεύω, ή ας στέλνει ένα email. Κι αυτός θα βοηθηθεί, κι εμείς θα φανούμε χρήσιμοι.
Να είστε καλά guys που με διαβάζετε, όποιοι και να 'στε...

ΥΓ: Επειδή μπορεί κάποιος να μου πει για τις διαφημίσεις. Για μένα είναι κάτι σαν video game. Κοιτάζω το σκορ και κάνω πλάκα. Γιατί από κέρδη, μην τρελαθούμε. Τα κέρδη μου όλο αυτό τον καιρό είναι λιγότερα από 11 ευρώ. Αυτό έλειπε να σκόρπαγε χρήματα αβέρτα η Google...

Λεβέντες, παλιάτσοι, δημοσιογράφοι (τρομάρα μου)

Η είδηση είναι από πηγή της απολύτου εμπιστοσύνης μας, άσχετα από το γεγονός ότι επειδή δεν έχουμε ντοκουμέντα στα χέρια, δεν μπορούμε να πούμε ονόματα, γιατί θα βγουν και από πάνω δήθεν για "συκοφαντική δυσφήμιση". Ο ένας, ο λεβέντης δημοσιογράφος-παρουσιαστής ιδιωτικού καναλιού, χρησιμοποίησε ...

συνταξιούχο για δουλειές-μαστοριές στο σπίτι του και αρνήθηκε να τον πληρώσει με την απειλή ότι θα τον καταγγείλει ότι εργάζεται με "μαύρα" αν και συνταξιούχος. Έκανε χωρίς κόστος τη δουλειά του και ο γεράκος έπαθε έμφαγμα από τη σύγχιση (τουλάχιστον έζησε).

Ο άλλος ηθοποιός που έχει βρει την (χρυσοφόρο) "Ιθάκη" του στην τηλεόραση, χρησιμοποίησε συνεργείο Αιγύπτιων μεταναστών (ανασφάλιστων και χωρίς χαρτιά) για οικοδομικές εργασίες σε νεοκλασσικό σπίτι του κέντρου και όταν του ζήτησαν να πληρωθούν τους ξαπόστειλε με την απειλή ότι θα καταγγείλει πως δεν έχουν χαρτιά και θα απελαθούν.

Κοπρίτες που νομίζετε ότι θα κοροϊδεύετε για πολύ, εκμεταλλευόμενοι κόσμο για να φτιάξετε το μασούρι σας.

πηγή: zoornalistas

Lol! Tο ανέκδοτο της ημέρας #3

Τελικά είναι όλα θέμα παρουσίασης:


Υπάλληλος: Με συγχωρείτε Κύριε Διευθυντά, μπορώ να σας μιλήσω;
Διευθυντής: Βεβαιότατα, έλα στο γραφείο μου.


Υ. Όπως γνωρίζετε είμαι στην εταιρεία εδώ και δέκα χρόνια.
Δ. Ναι, το ξέρω.


Υ. Δεν θα σας το πω δια της πλαγίας οδού, αλλά θα μπω κατ' ευθείαν στο θέμα....

Ζητάω αύξηση του μισθού μου. Υπάρχουν τέσσερις εταιρείες που με κυνηγάνε, αλλά ήθελα πρώτα να μιλήσω σε σας.

Δ. Αύξηση;;; Θα ήθελα να σου δώσω αύξηση, αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.

Υ. Καταλαβαίνω τη θέση σας, και γνωρίζω την υφιστάμενη ύφεση που έχει αρνητικό αντίκτυπο στις πωλήσεις, αλλά πρέπει να λάβετε όμως υπόψιν σας την αφοσίωσή μου και τη σκληρή μου δουλειά επί δέκα χρόνια στην εταιρεία.

Δ. Λαμβάνοντας υπόψιν μου αυτά που μου λες τελικά θα σου δώσω την αύξηση δεκαπέντε τοις εκατό και πέντε μέρες επί πλέον άδεια τον χρόνο. Πώς σου φαίνεται, είσαι ικανοποιημένος;
Υ. Συμφωνώ. Είμαι πολύ ικανοποιημένος και σας ευχαριστώ.

Δ. Πριν φύγεις, όμως, πες μου αν θες, ποιες είναι οι εταιρείες που τρέχουν από πίσω σου;
Υ. Είναι η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΕΥΔΑΠ και η Τράπεζα για το δάνειό μου...

Μη μου πατάς τον (Πάγ) καλο...

Όλοι ασχολήθηκαν με το Θεόδωρο Πάγκαλο και τις δηλώσεις του στους φοιτητές. Ας πω κι εγώ τη μπαρούφα μου. Που κάποιες φορές (σπανιότατα), δεν είναι τόσο μπαρούφα.

Μάθαμε λοιπόν πως την επανάσταση την έκαναν κάποιοι αδαείς χωριάτες που δε γνώριζαν ελληνικά. Ενδιαφέρουσα άποψη. Εν μέρει μάλιστα έχει κι ένα δίκιο. Πολλοί από τους ήρωες της επανάστασης μιλούσαν φαρσί τα αρβανίτικα και για τα ελληνικά ήθελαν βοήθεια από Linguaphone. Δεν ξέρω γιατί θα πρεπε να ντρέπονταν γι αυτό. Κατάγομαι από μια περιοχή της Ελλάδας, πολύ κοντά στον τόπο καταγωγής του Θεόδωρου (που αν δεν απατώμαι είναι αρβανίτης και ο ίδιος). Στα χωριά εκεί μιλούσαν μόνο αρβανίτικα, μέχρι πρόσφατα, την έλευση του Βενιζέλου -που αποφάσισε να τους εξελληνίσει ας πούμε "βιαίως". Δε νοιώθω λιγότερο Έλληνας, είναι αλήθεια.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί. Προφανώς Θεόδωρε δεν έχεις πάει στην Αστόρια στη Νέα Υόρκη για να ακούσεις τα αλαμπουρνέζικα ελληνικά που μιλάνε. Μια φορά σε ένα αγώνα μπάσκετ μεταξύ πιτσιρικάδων στην αλάνα άκουσα έναν ομογενή να προτρέπει τον αντίπαλο να σηκωθεί από το χώμα μετά από ένα σκληρό τζαρτζάρισμα. "Σήκω πάνω, γιου ...θίατερ". Είναι έλληνες αυτοί; Πώς τολμάνε να λένε πως είναι πατριώτες; Πώς τολμάνε να ακούνε Καζαντζίδη και να δακρύζουν;


Το θέμα με το 1821 είναι πως οι τύποι αυτοί, αυτοί οι περίεργοι αργόσχολοι μαλακοπίτουρες, που δεν είχαν τι να κάνουν και οργάνωναν επαναστάσεις - άνετα οι Τούρκοι θα τους αποκαλούσαν "τρομοκράτες" στις μέρες μας-, κάποια στιγμή τα πήραν κρανίο κι αποφάσισαν να αποκτήσουν εθνική και ταξική συνείδηση. Μπορεί να μιλούσαν αλβανικά καλύτερα κι από τον Μπερίσα, αλλά είχαν ένα βίτσιο: Υψωναν την ελληνική σημαία πιο ψηλά από την ημισέληνο. Κι όχι την αλβανική.

Γιατί την ελληνική σημαία, θα μου πεις τώρα. Με συγχωρείτε, φίλοι έλληνες πολίτες αλβανικής καταγωγής και αλβανοί γενικώς, αλλά πιστεύω πως η ελληνική σημαία είναι σαφώς ανώτερη ως design. Το γαλάζιο είναι πιο σικ, άσε που κάνει και κοντράστ στο πεδίο της μάχης. Ειδικά δε μπροστά στην τουρκική ημισέληνο. Τι να έβαζαν, την αλβανική με το κατακόκκινο φόντο και τον μαύρο αετό; (έλεος, μαύρο με κόκκινο δεν ταιριάζει καθόλου). Κατ'αρχήν δε θα ξεχώριζαν τα στρατεύματα. Πάνω στον αχό της μάχης, αν μάλιστα έχεις φάει δυο τρεις μπούφλες στο μάτι, άνετα μες στη θολούρα παίρνεις την αλβανική σημαία για τουρκική - με ολέθρια φυσικά αποτελέσματα για σένα.

Όσο για τους θούριους και τα ρητά του Κολοκοτρώνη, του Ανδρούτσου και της λοιπής ...συμμορίας των "τρομοκρατών" υπέρ της λευτεριάς, εννοείται πως ήταν καθαρά μαρκετινίστκα τρικ. Διότι μπορεί να ήταν αρβανίτες, αγράμματοι, λιγούρια, αδαείς και λοιπά, αλλά στο μάρκετινγκ έσκιζαν. Πιο πιασάρικο σλόγκαν από το "Ελευθερία ή Θάνατος" δε μπορούσαν να βρουν. Τύφλα να χει το "Τυχαίο - Δε νομίζω". Άσε που η ανατίναξη των χριστιανών στο Κούγκι, ήταν πραγματικά ένα από τα πιο επιτυχημένα events στην ιστορία. Ανώτερο κι από τις εκδηλώσεις που οργάνωνε ο Κακλαμάνης την Πρωτοχρονιά στο Σύνταγμα.

Όλα αυτά βέβαια τα λέω, όπως καταλαβαίνετε, προς επίρρωσιν όσων είπε ο μέγας Θεόδωρος Πάγκαλος - ο Λέννι ο βρωμόστομος της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Εύγε Θεόδωρε για το μάθημα ιστορίας που μας έδωσες.

Το μόνο κακό Θεόδωρε, είναι πως οι Ελληνες εσχάτως μαθαίνουμε όλοι Αγγλικά. Και συνεννοούμαστε όλο και περισσότερο στη νέα μητρική μας γλώσσα. Κινδυνεύουμε λοιπόν να συμπεριληφθούμε κι εμείς στους αδαείς που δεν ξέρουν καλά την mother language. Όσο όμως πιο αμερικανάκια γινόμαστε, τόσο φαίνεται να μοιάζουμε σ' εκείνους τότε. Μπορέι να μην ψάχνουμε καριοφίλια, όμως το χέρι μας το έχει πιάσει φαγούρα τελευταία κι έχουμε μια περίεργη όρεξη για φάπες σε πολιτικούς που μιλάνε τα ελληνικά καλύτερα. Για κοίτα πράγματα...

(ελπίζω να μην παρεξηγήθηκαν οι φίλοι από την Αλβανία για τα σχόλια για τη σημαία. Είπαμε, μπαρούφες λέω...)

Εφημερίδες: Οι κυκλοφορίες των κυριακάτικων την Πρωτοχρονιά

Στα ίδια (χαμηλά) επίπεδα με αυτά του τριημέρου των Χριστουγέννων κινήθηκαν οι κυκλοφορίες των κυριακάτικων εφημερίδων και τις αργίες της Πρωτοχρονιάς.
Στο σύνολο τους πούλησαν 43.700 φύλλα περισσότερα και σε αυτό βοήθησε η εντυπωσιακή άνοδος της Real News που αύξησε την κυκλοφορία της κατά 35.290 φύλλα σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα(101.880).
Αναλυτικά και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των πρακτορείων πανελλαδικά στην πρώτη θέση της κυκλοφορίας βρέθηκε η Καθημερινή με 131.610 φύλλα, με δεύτερο το Βήμα που πούλησε 119.500 φύλλα και τρίτο το Πρώτο θέμα με 111.200 φύλλα. Ακολουθούν: Εθνος (107.570), Ελευθεροτυπία (106.810) και Real News (101.880).
Πολύ κάτω από τις....100.000 και κάτω από τις 50.000 φύλλα βρίσκονται: Ελ. Τύπος (39.610), Espresso (31.540), Ριζοσπάστης(13.880) Αποκαλύψεις (12.380, Το Παρόν (11.010).
Το τελευταίο φύλλο της Veto πούλησε μόλις 8.110 φύλλα…

Lol! Tο ανέκδοτο της ημέρας #2

Το καλύτερο που έχω ακούσει αυτή την εποχή:

Ερώτηση: Ποιός θα είναι ο επόμενος έλληνας Μαστερ Chef;

Απάντηση: Αυτός που...

...θα κάνει το σκατό του παξιμάδι.

Λεφτά θα υπάρχουν (λέμε τώρα). Δουλειές θα υπάρχουν;

Σε πρωτοφανή πακέτα κινήτρων ενδεχομένως να στραφεί η Fed προκειμένου να ενισχυθεί ο ρυθμός ανάκαμψης της αμερικανικής οικονομίας και να κλείσει η τεράστια ψαλίδα της ανεργίας που πλήττει 15 εκατομμύρια Αμερικανούς και δεν έχει υποχωρήσει παρά τα γενναία κίνητρα που έχει δώσει μέχρι σήμερα η κεντρική αμερικανική τράπεζα.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Bloomberg News, η ανεργία δεν θα υποχωρήσει φέτος κάτω από τα επίπεδα του 9,4% που ήταν τον Μάιο 2009, ενώ οι οικονομολόγοι που συμμετείχαν εκτιμούν ότι τον Δεκέμβριο μειώθηκε στο 9,7% από 9,8% που ήταν τον Νοέμβριο.
Σύμφωνα με τα πρακτικά της συνεδρίασης της Fed που δόθηκαν την Τρίτη στη δημοσιότητα, η κεντρική αμερικανική τράπεζα σημειώνει ότι ο ρυθμός ανάκαμψης αναμένεται «να διατηρηθεί σε μέτρια επίπεδα, ενώ η ανεργία και ο πληθωρισμός θα αποκλίνουν για κάποιο διάστημα από τους στόχους της επιτροπής».

Η υπογράμμιση δική μου για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας. Οι στρατιές ανέργων μεγαλώνουν και θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν, ακόμα κι αν φανεί το πρώτο αμυδρό φως στο βάθος του οικονομικού μας τούνελ. Μην περιμένεις από τον εργοδότη να ξυπνήσει μια ωραία ημέρα και να πει "φέρτε μου ακόμα δέκα μισθούς να πληρώνω", από τη στιγμή που πιστεύει πως μπορεί να ξεζουμίσει τους υπαλλήλους που ήδη έχει κι όποτε του κάνουν κόνγξες να τους αντικαθιστά εύκολα με άλλους. Στις ΗΠΑ έλαβαν το μήνυμα. Στην Ελλαδα, θα περιμένουν πρώτα οι πολιτικοί να δουν μερικά ακόμα χέρια να έρχονται καταπάνω τους; 

Aυξάνετε όσο θέλετε τα διόδια. Εμείς δεν πληρώνουμε...

Φουντώνει το κίνημα «Stop στα διόδια» που πρεσβεύει την ελεύθερη διέλευση των οχημάτων από τους σταθμούς των διοδίων με ένα απλό σήκωμα της μπάρας. Το ζήτημα αυτό έχει προκαλέσει πονοκέφαλο στην κυβέρνηση η οποία δέχεται τις πιέσεις των μεγαλοεργολάβων και με αυτό ασχολούνται στα πρωτοσέλιδά τους και στα κύρια άρθρα τους πολλές εφημερίδες - ανάμεσά τους η Καθημερινή και η Ελευθεροτυπία. Η μεν Καθημερινή στο κύριο άρθρο της επισημαίνει ότι είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση της κοινής γνώμης με τα διόδια που πληρώνει σε τμήματα των εθνικών οδών τα οποία υποτίθεται ότι χρηματοδοτούν νέους δρόμους. Η δε Ελευθεροτυπία, επίσης στο κύριο άρθρο της, τονίζει ότι για να πληρώσει κάποιος διόδια πρέπει ο αυτοκινητόδρομος να είναι ολοκληρωμένος, διαφορετικά όποιος εισπράττει είναι παράνομος! Η εφημερίδα προβλέπει ότι η σύγκρουση οδηγών και κυβέρνησης πιθανόν να έχει ανεξέλεγκτη εξέλιξη - ολόκληρο το αποκαλυπτικό άρθρο της Ελευθεροτυπίας στο enet.gr . Σχετικά με την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για το....θέμα των διοδίων στο Εθνος, κάποιος είπε ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Θυμίζουμε οτι την Κυριακή στις 3 μ.μ. το κίνημα κατά των διοδίων έχει προγραμματίσει να ανοίξουν πανελλαδικά οι μπάρες σε όλες τις εθνικές οδούς για ελεύθερη διέλευση των οχημάτων.

πηγή: zoornalistas

Συμπληρώνω: Τετάρτη, ώρα 9.30, Σχηματάρι. Οι σειρηνούλες στα διόδια βουίζουν κάθε δυο με τρια λεπτά. Βρίσκομαι στην ουρά, όταν ακούγεται ένα χειρόφρενο και η πόρτα του αγροτικού (από εκείνα τα θηρία των 250 και βάλε κυβικών) που βρίσκεται μπροστά στη μπάρα ανοίγει. Ενας θεόρατος τύπος με φόρμα εργασίας κατεβαίνει και χωρίς να κοιτάξει κανέναν σηκώνει με τα δυο χέρια τη μπάρα, της δίνει μια και την πετάει αριστερά. Η μπάρα βγαίνει από τη θέση της και στέκεται "ανάπηρη" σε ευθεία παράλληλη με τα αυτοκίνητα. Η σειρήνα σκούζει δειλά, σα σκυλάκι κανίς που προσπαθεί να φοβίσει ληστή. Η υπάλληλος στο κουβούκλιο ούτε που δίνει σημασία. Ρουτίνα. Κάποιοι χειροκροτούν.

Τελικά, δεν είναι μόνο το ότι τους αφαιρείς την είσπραξη, είναι και το σπάσιμο. Πρέπει να τρέχει υπάλληλος κάθε λίγο και λιγάκι να βάλει τη μπάρα στη θέση της. Αυτό μάλλον το διασκέδασα περισσότερο.

Επισημάνθηκε σήμερα στα ραδιόφωνα πως στη διένεξη μεταξύ πολιτών και εταιριών οδοποιίας για τα διόδια κανονικά δεν επιτρέπεται να επέμβει το κράτος. Δεν αφορά το κράτος και τον πολίτη, αλλά ένα φυσικό πρόσωπο κι ένα νομικό πρόσωπο. Αρμόδια είναι τα δικαστήρια γι αυτό. Αν χάσουν ένα σκασμό λεφτά σε μηνύσεις, ίσως τους πονέσει τελικά περισσότερο...

"Κλαδεύονται" οι θέσεις παρουσιαστών ειδήσεων στην ΕΡΤ

Κάστινγκ στους παρουσιαστές της ΕΡΤ και «κόψιμο» των μισών από τα δελτία ειδήσεων, έχει αποφασίσει η διοίκηση της κρατικής τηλεόρασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες τα μέλη του ΔΣ έφτασαν σε αυτή την απόφαση διαπιστώνοντας ότι οι παρουσιαστές φτάνουν τους 22, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζονται 11, άντε 12 με την Έλλη Στάη. Με 11 παρουσιαστές, η ΕΡΤ μπορεί να ανταπεξέρχεται στις ανάγκες όλων των δελτίων, από το πρωί ως το βράδυ. Ο διπλάσιος αριθμός παρουσιαστών που υπάρχει σήμερα, ουσιαστικά σημαίνει ότι όλοι υποαπασχολούνται.

Η διοίκηση της ΕΡΤ, έχει στα χέρια της κάποιες ποιοτικές έρευνες. Ωστόσο, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις όσων κοπούν από τα δελτία, δεν θα πάρει η ίδια την απόφαση, αλλά θα αναθέσει το κάστινγκ σε εταιρεία- ενδεχομένως του εξωτερικού, εξειδικευμένη στην τηλεόραση και την παρουσίαση των ειδήσεων.

Η διαδικασία θα αρχίσει αφού ολοκληρωθεί η έλευση των συμβασιούχων, καθώς υπάρχει η πιθανότητα να συμμετάσχουν στο κάστινγκ και κάποιοι από αυτούς.

ΤΙΡ: Μέχρι και σήμερα, όσοι προσπάθησαν να περιορίσουν τον αριθμό των παρουσιαστών, είτε αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, είτε… έφυγαν. Ο περιορισμός του αριθμού τους, είναι μέτρο απόλυτα σωστό. Αν τα καταφέρει η σημερινή διοίκηση, θα πρέπει να της πούμε «μπράβο».

πηγή: newpost.gr

Δε βγαίνει ρε παιδιά, δε βγαίνει...Μπατίρης είναι ο άνθρωπος...

Γνωστός εκδότης περιοδικών, με μεγάλη προβολή από την τηλεόραση, παραμονές του νέου χρόνου έκανε 5 - 7 απολύσεις, επικαλούμενος οικονομικούς λόγους.
Στη συνέχεια όμως, αποφάσισε να πάει να… ξεσκάσει στη Νέα Υόρκη, με τη σύζυγο τα παιδιά και τη… Φιλιππινέζα! Δεν είναι πλάκα. Εθεάθησαν όλοι μαζί στην 5η Λεωφόρο...

newpost.gr

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς...

Κάπου πήρε το αυτί μου στις σκουπιδο-ειδήσεις των 8 για πρωτοβουλίες της φιλεύσπλαχνης μαμάς μας, της Ευρώπης, ενάντια στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό που αυτή επιφέρει.


Με το παρντόν, αλλά έχει γίνει κάποιο λάθος.
Αν κάποιος πρέπει να νοιώθει αποκλεισμό αυτοί είναι οι πλούσιοι. 80 εκατομμύρια φτωχοί υπολογίζονται στην Ευρώπη. Από αυτούς, τα 9 περίπου πρέπει να είναι οι Ελληνες. Για ποιό αποκλεισμό μιλάμε; Αφού εμείς είμαστε οι πολλοί...

Μην τρελαθούμε κι όλας δηλαδή. Να πάνε οι ψυχολόγοι της Ευρώπης να βοηθήσουν τους λεφτάδες, που ζουν αποκλεισμένοι σε κάτι ορεινά κράκουρα, σε ανηφοριές του Διονύσου, σε μαχαλάδες της Εκάλης, σε υψίπεδα της Ανω Βούλας και της Ανω Γλυφάδας. Μόνοι, μέσα σε κάτι δέντρα, σαν τον Τάσο με τη Γκόλφω. Με παρέα κάτι σκυλιά με περμανάντ... Χάλια μαύρα.

Ο θούριος του Μίκη βρήκε επιτέλους νόημα. Eίμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς νεόπτωχοι. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Γίναμε επιτέλους πολλοί...Το θέμα είναι, θα το καταλάβουμε ποτέ;

Lol! Το ανέκδοτο της ημέρας #1

Δυο τύποι παίζουν γκολφ. Μπροστά τους παίζουν δυο γυναίκες, τελείως άσχετες και η καθυστέρηση είναι μεγάλη...
Λέει ο ένας:
- Δεν αντέχω άλλο, πάω να τις παρακαλέσω μπας και μας αφήσουν να τις περάσουμε..

Πάει μέχρι τα μισά, κάνει μεταβολή και γυρίζει πίσω.
- Τι συμβαίνει; Τον ρωτάει ο άλλος.


- Όχι ρε γαμώτο. Η μια είναι η γυναίκα μου και η άλλη η φιλενάδα μου. Καταλαβαίνεις ότι δυσκολεύομαι
- Καταλαβαίνω το πρόβλημα σου... άσε να πάω εγώ.

Ξεκινάει, πάει μέχρι τα μισά, κάνει μεταβολή και γυρίζει κι αυτός πίσω..
- Τι συμβαίνει;
- Κοίτα ρε φίλε μου, μικρός που σου είναι ο κόσμος...

Φίλιππας Συρίγος, παρατσούκλι "John Χώστον"

Τα έχωσε γερά, όπως μόνο εκείνος ξέρει...

Ευθεία επίθεση του δημοσιογράφου Φίλιππου Συρίγου κατά του άρτι επιστρέψαντος στη δημοσιογραφία βουλευτή και πρώην υφυπουργού Γιώργου Λιάνη.

Αφορμή ένα άρθρο του Λιάνη όπου «αφελώς» ανέφερε: «Η Ελλάδα τις τελευταίες της μεγάλες στιγμές τις έζησε και τις χρωστά στον αθλητισμό. Οπως και να το κάνουμε, οι τελευταίες μεγάλες στιγμές της Ελλάδας και της Αθήνας είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004. Μόνο τότε οι Ελληνες είχαν κάτι να τους ενώνει και μόνο τότε η Αθήνα απέκτησε μια ανθρώπινη διάσταση. Σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα με τους Ολυμπιακούς. Οπως σηκωνόμασταν λίγο ψηλότερα με τα κατορθώματα των αθλητών μας...».
Ο Συρίγος απαντά με σκληρή γλώσσα (χθες στην τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας) γράφοντας χαρακτηριστικά:
«...Σε στιγμές που οι Ελληνες νιώθουν στο πετσί τους πόσο τραγικά εξαπατήθηκαν στην ιστορία αυτή, έρχεται ο πρωταίτιος της εξαπάτησης να αποδείξει όχι απλά ότι δεν μετανοεί, αλλά ότι δεν είναι καν σε θέση να καταλάβει τι γίνεται γύρω του! (…) Τέτοιοι μας κυβέρνησαν χθες, τέτοιοι μας κυβερνάνε και σήμερα. Γι' αυτό και φτάσαμε στο «δεν πάει άλλο», γι' αυτό και είναι εντελώς αμφίβολο αν θα ξανασηκώσουμε ποτέ κεφάλι».
Και καταλήγει ο Συρίγος - που αν μη τι άλλο δεν μασάει τα λόγια του:
«ΑΣ' ΤΑ λοιπόν Γιώργο, δεν σε παίρνει... Γιατί εσείς οι πολιτικοί μπορεί να μας κάνατε φτωχούς, αλλά όχι και μαλάκες...».

Πηγή: zoornalistas

Νέα ριάλιτι και τηλεπαιχνίδια ετοιμάζονται: Μaster Κλεφτ, Top Ψευτ, Μoney exist!

 

Mετά τη λήξη του πολύ επιτυχημένου Master Chef, μια σειρά από νέα reality και τηλεπαιχνίδια στο ίδιο στιλ ετοιμάζονται πυρετωδώς από τα κανάλια. Το apolimenosanergos.blogspot.com έχει την αποκλειστικότητα από τα δοκιμαστικά και τις οντισιόν!

Master Κλεφτ
Kριτές: Μιχάλης Χριστοφοράκος, Ακης Τσοχατζόπουλος, Πέτρος Μαντούβαλος
Παρουσιάστρια: Ντόρα Μπακογιάννη (γιατί λέει τα αγγλικά με φινετσάτη προφορά)

Πιασάρικο σλόγκαν: "Είκοσι κορυφαίοι κλέφτες της πολιτικής διαγωνίζονται στο ποιος θα αδειάσει πιο γρήγορα τα κρατικά ταμεία. Στο τέλος θα μείνει μόνο ένας. Ποιος θα είναι ο κορυφαίος έλληνας μάστερ κλεφτ";
Δοκιμασίες: Στο τεστ δημιουργικότητας, οι υποψήφιοι θα πρέπει να ρουφήξουν όλες τις επιδοτήσεις της κοινότητας και να στείλουν τα λεφτά σε off shore. Έχουν στη διάθεσή τους μόνο πέντε λεπτά για να μπουν στα κρατικά ταμεία και να διαλέξουν τις μίζες που θα πάρουν. Ο χρόνος ξεκινά από τώρα!

Μιχάλης Χριστοφοράκος: Ο συναγωνισμός είναι μεγάλος. Και οι απαιτήσεις μας το ίδιο. Βάλτε τα δυνατά σας για να αποδείξετε στους ψηφοφόρους σας ότι έχουν δίκιο σε όσα πιστεύουν για σας (ότι είστε αρχιλαμόγια). Βγάλτε με ασπροπρόσωπο για τις μίζες που σας έδωσα στη Siemens.

Ακης Τσοχατζόπουλος: Όλοι οι πολιτικοί στην Ελλάδα κλέβουν. Αλλά εσείς οφείλετε να ξεχωρίσετε. Πρέπει να εκμεταλλευτείτε όλες τις γνώσεις σας στις λοβιτούρες και τα οικονομικά σκάνδαλα που αποκομίσατε όλα αυτά τα χρόνια. Βγάλτε μας ασπροπρόσωπους. Τσάμπα παλεύουμε να μην αφήσουμε τίποτα τόσα χρόνια;

Πέτρος Μαντούβαλος: Θα είμαστε αυστηροί κριτές. Δε θα δεχτούμε τίποτε λιγότερο από το τέλειο. Και να ξέρετε: Δε θα βαθμολογήσουμε μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το σύνολο της προσπάθειας. Όχι μόνο θα πρέπει να ξεκοκαλίσετε όλα τα λεφτά του ελληνικού λαού, αλλά στο τέλος θα πρέπει να έχετε ετοιμάσει και νόμο παραγραφής των αδικημάτων και να είστε έτοιμοι με τις βαλίτσες στο χέρι για να την κάνετε για Κίνα αν χρειαστεί. Γι αυτό βάλτε τα δυνατά σας!

Τοπ Ψεύτ
Κριτές: Ντομινίκ Στρος Καν, Όλι Ρεν, Άγγελα Μέρκελ

Πιασάρικο σλόγκαν: Έχουν όλοι πείρα, έχουν θητεύσει δίπλα στους καλύτερους. Ο Γιώργος Παπανδρέου δίπλα στον πατέρα του, ο Γιώργος Αλογοσκούφης δίπλα στον Κώστα Καραμανλή, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δίπλα στο Γιωργάκη. Πολιτικοί με πείρα και περγαμηνές διαγωνίζονται για το ποιός θα ξεγελάσει τους κριτές της Ευρωπαικής Ένωσης και θα μειώσει στα χαρτιά το έλλειμμα κατά δέκα μονάδες. Η αποστολή φαντάζει ακατόρθωτη. Ποιος θα τα καταφέρει;

Ζωντανό απόσπασμα από την κριτική επιτροπή:
Όλι Ρεν: Τι μας ετοίμασες υποψήφιε;
Παπακωνσταντίνου: Μια 100% ελληνική σπεσιαλιτέ: Έλλειμμα 16% μαγειρεμένο σε σιγανή φωτιά με μπαχάρια της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας και για γαρνιτούρα ομόλογα του δημοσίου με μπόλικο spread. 
Ντομινίκ Στρος Καν: Τα ομόλογα του Δημοσίου σου είναι μπαγιάτικα και δεν τρώγονται. Το έλλειμμα καλύπτει όλες τις άλλες γεύσεις. Λυπάμαι, αλλά είσαι υποψήφιος για αποχώρηση από την Ευρωπαική Ενωση.
Ανγκελα Μέρκελ: Ντεν πεγίμενα τέτοιο πι-άτο από χώγα – μέλος.  Α-πα-γα-δεκτο. Είστε σίγουγος ότι κσέγετε να μαγειγεύετε τα νούμεγα;
Ηλίας Μαμαλάκης: Ένα μουσακά χάθηκε να φτιάξεις; (από άλλο ανέκδοτο αυτός).

Μoney exist (λεφτά υπάρχουν)
Παρουσιαστής: Γιώργος Παπανδρέου
Παίκτες: Δημόσιοι υπάλληλοι, συμβασιούχοι, καταστηματάρχες

Πιασάρικο σλόγκαν: Ήρθαν εδώ χωρίς να έχουν μια στην τσέπη. Χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα. Και είναι έτοιμοι να διεκδικήσουν ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΙΣΘΟ ΜΕΤΡΗΤΑ. Και να πάνε για το μεγάλο έπαθλο: ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!,
Ποιοί έλληνες μπατίρηδες φορολογούμενοι θα είναι οι μεγάλοι τυχεροί; Μείνετε μαζί μας στο “Λεφτά υπάρχουν”. Ποιό Money Drop και μα....κίες (μπιιιπ). Είμαι ο Γιώργος Παπανδρέου. Μείνετε μαζί μου μέχρι το 2012 για να μάθουμε το μεγάλο νικητή, αμέσως μετά τα διαφημιστικά μηνύματα!

(Σ.Σ: οι διάλογοι είναι φανταστικοί. Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική. Είναι δυνατόν Mαντούβαλος και Ακης να έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα; Απλά μας ήρθαν στο μυαλό δυο ονόματα και τα βάλαμε....)

Αγιε μου Βασίλη, στείλε μου ένα ABS για το νευρικό μου σύστημα...

Κτίριο ΙΚΑ Αγίας Παρασκευής, επί της Μεσογείων, ώρα 10 το πρωί:
“Δεν αντέχω άλλο! Έχουν παίξει τα νεύρα μου! Πόσους νομίζουν ότι μπορώ να βλέπω σε μια μέρα; Μου έβαλαν άλλους σαράντα για ραντεβού σήμερα! Τι είμαι εγώ, ρομπότ; Τι περιμένει το κράτος να το σώσω εγώ; Δεν αντέχωωωωωω”. Ο γιατρός του ΙΚΑ πέρασε κατεβαίνοντας τα σκαλιά μπροστά μου σαν σίφουνας, παραληρώντας κατακόκκινος με τις φλέβες του λαιμού του τσίτα από τις φωνές. Από πίσω δυο συνάδελφοί του έτρεχαν να τον φέρουν στα συγκαλά του. Ο κόσμος είχε στο μεταξύ παγώσει. Εκεί που τσακώνονταν έξαλλοι στα γκισέ (πρωτότυπο;) είχαν ξαφνικά καταπιεί τη μιλιά τους. Άκρα του τάφου σιωπή. Μη φάνε και καμιά σφαλιάρα από τον τρελό, θα σκέφτηκαν. Κρατήθηκα να μη χαμογελάσω, καθώς η σκηνή μου θύμισε αφόρητα την σκηνή από το κλασικό “η δε γυνή να φοβείται τον άντρα”: Ο Κωνσταντίνου να κατεβαίνει φουριόζος τα σκαλιά του σπιτιού με τη βαλίτσα στο χέρι, γρυλίζοντας “διαζύγιοοοοοοοοο”.

Τα νεύρα σπασμένα. Όλοι μας έχουμε ένα χειρόφρενο στο νευρικό μας σύστημα, ένα ABS. Όταν η ψυχική μας ηρεμία γλιστράει προς την τρέλα, το ABS ενεργοποιείται για να μας συγκρατήσει από το ρεζιλίκι. Τι ήταν λοιπόν εκείνο που έκανε αυτό τον καρδιολόγο να τινάξει τα καπάκια και να τιναχθεί στην έξοδο σαν τρελό φορτηγό μες στον κόσμο;

Η πρώτη σκέψη, η κακή. Ο διάβολος μέσα σου μιλάει πάντα πρώτος: Του έστειλαν 40 ανθρώπους μέσα σε μια μέρα και τρελάθηκε, γιατί τόσο καιρό είχε μάθει να τα ξύνει. Όποιος έχει πολεμήσει στα χαρακώματα του ιδιωτικού τομέα, ξέρει πως το να διαμαρτυρηθείς για “υπερβολική δουλειά” είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Γιατί απλά μένεις χωρίς δουλειά. Απολύεσαι επί τόπου. Από το 2001 και μετά, όσοι παραιτούνταν στο έντυπο που εργαζόμουν, δεν έδιναν τη θέση τους σε άλλον. Δεν ερχόταν αντικαταστάτης. Τη δουλειά του τη μοιραζόμαστε εμείς. Φτάσαμε εν έτει 2007 έξι συντάκτες να αντικαθιστούν πέντε απολυμένους, με υπερωρίες που δεν πληρώνονταν, σαββατοκύριακα που δεν πληρώνονταν... Οι αρχισυντάκτες (κι εγώ ανάμεσά τους) έγραφαν μέχρι και τα ζώδια. (α προ πο: Mην κοιτάτε ποτέ στα περιοδικά πόσοι γράφουν. Τα περισσότερα ονόματα είναι ψευδώνυμα. Πέντε άτομα γράφουν για εικοσιπέντε. Εγώ μόνο είχα 3 ψευδώνυμα). Οι λέξεις “βλαπτική μεταβολή όρων εργασίας” κι όλα όσα γράφουν οι συμβάσεις της ΓΣΕΕ και των υπουργείων ήταν για να γελάνε οι εργοδότες μας. Καλά καλά ούτε απεργίες δεν κάναμε.

Και τώρα η ώρα της καλής σκέψης. Εξαιρετική η ιδέα του υπαλλήλου του Στρος Καν Γώργου Παπανδρέου να μειώσει το δημόσιο τομέα κατά το ένα πέμπτο. Μόνο που κάτι δεν πάει καλά στο σκεπτικό. Κυρίως γιατί είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι οι υπάλληλοι φεύγουν από τα παράθυρα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενα πρόβλεψη για το κενό που αφήνουν. Ψελλίζοντας υπνωτισμένοι το μάντρα “περικοπή εξόδων, περικοπή εξόδων” ψάχνουμε όλοι με απελπισία την άδεια τσέπη του κράτους, μπας και γεμίσει. Τι γίνεται όμως με την εξυπηρέτηση των πολιτών; Χέστηκε η Φατμέ. Όσο πάμε και βουλιάζουμε σε μια τριτοκοσμική κατάσταση (λες και δεν είμαστε τριτοκοσμικοί ήδη) όπου οι ουρές στα γκισέ θα είναι πια τόσο συχνές που δε θα ασχολείται πλέον ούτε ο Αυτιάς. Και οι τσακωμοί θα είναι πλέον μέρος της  ρουτίνας μας. Τις προάλλες βρέθηκα ξανά σε μια δημόσια υπηρεσία, με μια μόνο άσχετη πιτσιρίκα υπάλληλο (από μετάταξη; από μετάθεση;) να προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Το μόνο που έκανε ήταν να γυρίζει και να ρωτά τον "παλιό", έναν φιλότιμο γκριζομάλλη που στεκόταν πίσω της πνιγμένος σε χαρτιά, ο οποίος προσπαθούσε να συμβουλέψει εκείνη για το τι θα κάνει, ενώ παράλληλα εξυπηρετούσε κι άλλους δυο.

Μαθαίνω πως μια από τις πρώτες υπηρεσίες που έχουν χτυπηθεί καίρια είναι ο ΟΑΕΔ. Ο Οργανισμός που χτίστηκε τόσο φιλόδοξα, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Πριν πολλά χρόνια, επί Ρέππα ακόμα (μιλάμε για εποχή Σημίτη) ο ΟΑΕΔ προσπάθησε να αλλάξει μορφή. Σκοπός του η “εξατομικευμένη προσέγγιση”, ένας υπάλληλος δηλαδή θα παρακολουθούσε και θα κρατούσε φάκελο για την πορεία κάθε ανέργου. Θα τον βοηθούσε να καταρτισθεί, θα τον έφερνε σε επαφή με εργοδότες, θα κανόνιζε συνεντεύξεις. Αυτός ήταν και ο λόγος που τότε μπήκαν στον ΟΑΕΔ υπάλληλοι με πτυχίο κοινωνικού λειτουργού, καθώς η προσωπική επαφή του υπαλλήλου ήταν καίριας σημασίας για τον οργανισμό.

Το εγχείρημα είναι πλέον μακρινή ανάμνηση. Ο ΟΑΕΔ δε λειτούργησε ποτέ έτσι. Οι υπάλληλοι μετατέθηκαν σε θέσεις διεκπεραίωσης γραφειοκρατικών καθηκόντων. Και η περίφημη “εξατομικευμένη προσέγγιση” έμεινε στα χαρτιά. Ακόμα και οι ίδιοι οι υπάλληλοι παραδέχονται πως κατά 70% η εύρεση εργασίας γίνεται από στόμα σε στόμα και από τα κονέ που έχεις...

Αγιε μου Βασίλη, στείλε ένα ABS γρήγορα. Μας προλαβαίνεις δε μας προλαβαίνεις...

Επιστολή προς Γιάννη Πρετεντέρη,

Αξιότιμε κύριε Πρετεντέρη,

Σεπτέ νεφεληγερέτη της κοινής γνώμης,
Μέγιστε σχολιάρχη της αυτοκράτειρας Όλγας (Τρέμη)
Χαριτόβρυτη Δουλτσινέα που ρεμβάζει στο αριστερό παραθύρι του δελτίου του MEGA,

Σπουδαγμένε ως εκεί που δεν παίρνει, με διδακτορικά και διπλώματα (τέσσερα αν δεν απατώμαι),

Παρατήρησα, εγώ ο μικρός και τιποτένιος τηλεθεατής σου, τα σοκαρισμένα σου μάτια να γουρλώνουν , πίσω από τα σικ σου γυαλιά, στην εικόνα του ματωμένου Χατζηδάκη...(κάνε κλικ για τη συνέχεια)


Άκουσα προσεκτικά τις φράσεις σου περί “εγκληματιών και τραμπούκων”, που “κάθε φορά αμαυρώνουν μια κινητοποίηση”, εννοώντας τον γκριζομάλλη εργαζόμενο που έριξε μια ξώφαλτση στον βουλευτή και τον άλλο, τον αγριεμένο με τον σκούφο, που τού τις έχωνε πισώπλατα. Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί στο καλοκουρδισμένο μυαλό σου είναι τάλε κουάλε με τους “κουκουλοφόρους”. Αν και δε φορούσαν κουκούλα. Έδερναν, απροκάλυπτα, χωρίς να κρύβουν τα πρόσωπά τους. Σα δε ντρέπονται...

Ένιωσα την ιερή σου αγανάκτηση, ώ ιερέ γητευτή του πόπολου, όταν μαζί με την Όλγα Τρέμη και τον έτερο του Δωδεκάθεου του MEGA, παραθυράρχη Καψή, συμφωνούσατε ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος στις αλητείες αυτές κι ότι είναι απαράδεκτο να ισοπεδώνουμε όλους τους βουλευτές ότι τάχαμου φταίνε στο σύνολό τους αδιακρίτως.

Σας καταλαβαίνω, παμμέγιστε. Σας κατανοώ. Τα ίδια είχε πάθει και η Μαρία Αντουανέτα, όταν είδε μπροστά της εξαγριωμένη την πλέμπα, έτοιμη να την λιντσάρει επειδή δεν είχαν να φάνε. Επειδή έχετε σπουδάσει στη Γαλλία, δικαιούμαι να φανταστώ, μοσιού, πως θα αναφωνήσατε κι εσείς από μέσα σας όπως κι εκείνη ένα “Mon Dieu” με την κουρασμένη αγανάκτηση ενός ανθρώπου της ελίτ που δεν ταιριάζει με τους γύρω του.

Το ίδιο ίσως είπε μέσα του ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας, που φυγαδεύτηκε τις προάλλες κακήν κακώς από τον εξαγριωμένο “όχλο” μετά την κατάρρευση της χώρας του. Κάτι παρόμοιο θα ψέλισσαν ο Κάρολος και η Καμίλα, όταν είδαν την πέτρα να πληγώνει την αψεγάδιαστη λαμαρίνα της ιερής τους Ρολς Ρόϋς. Τα ίδια και χειρότερα, μοσιού, θα έλεγε και ο αρχηγός των αρχηγών, ο μέγας Ντε Γκολ, στα γεγονότα του Μάη του 68, όταν είδε κάτι πιτσιρικάδες “αβράκωτους” να σπέρνουν τον όλεθρο και την αναρχία στους παριζιάνικους δρόμους. Σε τι καιρούς ζούμε...

Για εσάς, ω παμμέγιστε, το “φωνή λαού, οργή Θεού”, μάλλον είναι το τέλειο άλλοθι για την πρόκληση αναρχίας. Και βέβαια επιμένετε στη μη χρήση βίας. Πολύ σωστά. Κι εγώ δε θα χρησιμοποιήσω βια. Ποτέ. Αν μάλιστα με προσλάβει το MEGA και το συγκρότημα Λαμπράκη με το μισθό σας, ορκίζομαι πως δε θα το κουνάω από την καρεκλίτσα μου και θα κλωσάω όλη μέρα τα αυγά μου. Και δεν πρόκειται ποτέ να κατεβώ σε πορεία. Όπως άλλωστε κι εσείς.

Στη γειτονιά απ' όπου κατάγομαι, κοντά στο Περιστέρι, ο πατέρας μου έχει ακόμα τη δουλίτσα του και κουτσοπορεύεται. Τις προάλλες με πληροφόρησε πως ο γείτονάς του, που είχε ένα μαγαζί λίγο παρακάτω, αυτοκτόνησε. Είναι ο δεύτερος που ακούω το τελευταίο δίμηνο. Νομίζω πως κάποια αυτοκτονία αναφέρατε κι εσείς στο δελτίο, από το παράθυρο του οποίου ρεμβάζετε.

Αλλά τι σημασία έχει; Η βία δεν έχει θέση σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Η πολιτική βια ναι. Η βια των νομοσχεδίων που πετάνε στους δρόμους τον κόσμο ναι. Η στυγνή βια της εξουσίας όπως η Κατσέλη, που σκλήρυνε στο παρα πέντε το νόμο για τις επιχειρησιακές συμβάσεις βεβαίως. Είναι μέσα στο παιχνίδι.

Και βέβαια γιατί να την πληρώσει ο Χατζηδάκης; Αλήθεια, εσείς δεν έχετε πει πολλάκις ότι το πολιτικό σύστημα ευθύνεται για εδώ που φτάσαμε; Κι ο Χατζηδάκης, ο πιο αθώος ενδεχομένως, αποτελεί κι αυτός κομμάτι του. Όπως και οι άλλοι αρχιλαμογιάρχες.

Συγχωρήστε με, ω Παμμέγιστε, σεπτέ Αρχιερέα και Ιερέ Σχολιάρχη, που άλλαξα κανάλι. Εσείς καλά τα λέτε. Μια χαρά. Πολιτικώς ορθά. Εμένα δεν ξέρω όμως τι οδήγησε το χέρι μου. Δεν ξέρω τι οδήγησε τη σκέψη μου να μη θέλει να ξανααντικρύσει τα σοφιστικέ γυαλιά σας...

Τhe great Πρετέντερ

Ηθη κι έθιμα της ελληνικής εργατιάς

Η μεγάλη κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχει καταντήσει κάτι σαν έθιμο. Όπως τα σπασίματα στο Πολυτεχνείο κάθε χρόνο στην επέτειο. Όπως το πέταγμα χαρταετού, ή τα κούλουμα την Καθαρή Δευτέρα μαζί με τους πολιτικάντηδες. Όπως οι κινητοποιήσεις των αγροτών όταν τα χωράφια ξεκουράζονται, κάθε χρόνο κάπου στο τέλος του χειμώνα...

Οι δημοσιογράφοι και οι οπερατέρ, ιδιαίτερα στα κανάλια και τις εφημερίδες, γνωρίζουν από πριν τι πρέπει να κάνουν. Σε ποια σημεία θα γίνουν πιθανώς επεισόδια, από ποιους θα πάρουν δηλώσεις. Ποια πλάνα θα δείξουν περισσότερο “μπούγιο” με κόσμο στην κάμερα. Σε ποιο σημείο του δρόμου θα σταθούν αν αρχίσουν τα σπρωξίματα με τα ΜΑΤ για να είναι καθαρή η εικόνα. Ρουτίνα, σχεδόν αφόρητη.

Οι κυβερνήσεις μπορεί να πέφτουν. Οι αρχισυνδικάλες μπορεί να μετακινούνται (αφού οι προκάτοχοί τους τακτοποιούν τον αφράτο κώλο τους στα έδρανα της Βουλής, κάποιοι πρέπει να τους διαδεχτούν),όμως η απεργία αυτή παραμένει σταθερή διαδικασία. Κάθε χρόνο την περιμένουμε. Με αιτήματα που κάθε φορά μας φαίνονται λίγο πολύ τα ίδια. Έχεις κάποιες φορές την εντύπωση πως γίνεται για το ονόρε και μόνο.

Δυστυχώς,. Γιατί αυτή η βαρετή επανάληψη, χωρίς διαφοροποίηση στην ένταση, χωρίς διαφοροποίηση στις δηλώσεις (“ξεπέρασε κάθε προσδοκία”, να μια στάνταρ δήλωση βρέξει χιονίσει), ή στα αιτήματα (“αυξήσει πάνω από τον πληθωρισμό” είτε κυβερνά η Δεξιά είτε το ΠΑΣΟΚ) είναι άλλη μια δημοκρατική διαδικασία που μας αποκοιμίζει. Άλλη μια λαϊκή πρωτοβουλία που ξεφτίζει. Ιδιαίτερα όταν βλέπεις συχνά την απαξίωσή της από πολύ κόσμο. Που ενώ θα πρεπε να βρίσκεται εκεί, στο Σύνταγμα και στα Προπύλαια, δεν είναι.

Κακά τα ψέμματα, η απεργία αυτή δεν συγκινεί τον κόσμο τόσο όσο θέλουν οι κάθε λογής Παναγόπουλοι. Έχω παρατηρήσει πολλές φορές τους διαδηλωτές να βρίζονται με τα ΜΑΤ στα πλάγια της Βουλής, με τα σιδερόφρακτα πούλμαν της ΕΛΑΣ ανάμεσα ως σύνορο. Έτοιμοι να έρθουν στα χέρια. Με τις φλέβες του λαιμού φουσκωμένες και τους πασάλους των πανό να έχουν αλλάξει θέση στο χέρι, έτοιμοι να μπουν μπροστά ως φράγμα στα γκλομπ. Κι ανάμεσά τους, να περνούν αδιάφορα υπάλληλοι από τις γύρω εταιρίες, κατεβαίνοντας να πάρουν το μετρό. Η ατμόσφαιρα να μυρίζει μπαρούτι, αλλά γι αυτούς πέρα βρέχει.

Κάποιοι ανήκουν σε αυτούς τους “βιαστικούς” γιατί δε γουστάρουν να καπελωθούν από τα κάθε λογής ΠΑΜΕ και τους διάφορους Πασόκους ή δεξιούς συνδικαλιστές. Άλλοι -οι περισσότεροι- δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα και δεν τολμούν να πουν στον εργοδότη τους πως θα απεργήσουν, γιατί ξέρουν τι τους περιμένει. Κι άλλοι έχουν ένα κενό στη σκέψη τους και κάποια ερωτήματα που δε μπορούν να απαντήσουν:

Γιατί δε βλέπουν ποτέ να διαδηλώνουν τα δίκαια αιτήματά των εργαζομένων οι αρχιδημοσιογράφοι των καναλιών; Εργαζόμενοι δεν είναι κι αυτοί; Γιατί στην Ιρλανδία βγήκαν και διαδήλωσαν ενάντια στο ΔΝΤ δίπλα δίπλα με τον κοσμάκη;

Γιατί δε βλέπουν ποτέ προσωπικότητες που συγκινούν και ξεσηκώνουν την κοινή γνώμη, όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, να βρίσκονται εκεί στο πεζοδρόμιο την ώρα που ο λαός τους έχει ανάγκη για να βάλουν πλάτη;

Γιατί δεν βλέπουν ποτέ βουλευτές της αντιπολίτευσης, που “βρυχώνται” ενάντια στην κυβέρνηση να προτάσσουν το ανάστημά τους μαζί με τον απλό λαό; (γιατί θα φάνε γιαούρτι, θα πεις. Άραγε όμως είναι προτιμότερο το γιαούρτι, ή η μολότωφ;).

Φταίει μετά ο κόσμος που θεωρεί ότι η κοινωνία έχει διαιρεθεί ατύπως σε κάστες κι ότι όλοι αυτοί οι προαναφερόμενοι δεν είναι “δικοί τους άνθρωποι”;
Φταίει μετά ο κόσμος να υποψιάζεται διάφορα;
Φταίει μετά ο κόσμος να τους έχει όλους στη μπούκα;