Αντί άρθρου ένα ευχαριστώ

Κατ'αρχήν ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε όσους με διαβάζουν.

Δεν έχω παρά κανά δίμηνο που ασχολούμαι με αυτό το blog. Το έκανα από καθαρή βαρεμάρα κατ'αρχήν. Οταν είσαι δημοσιογράφος - λατζέρης - κλεισοτρυπάκιας μια ζωή (δε πα να σαι αρχισυντάκτης, δε πα να σαι διευθυντής σύνταξης όπως εγώ, το ίδιο είναι) γράφεις δεκάδες χιλιάδες λέξεις κάθε μήνα. Το να γεμίζεις κι ένα blog - και μάλιστα αμισθί στον ελεύθερο χρόνο που δεν έχεις - ακούγεται η χειρότερη αγγαρεία. Σα να πεις του Λαζάρου ότι πρέπει να μαγειρέψει και να τραπεζώσει δεκαπέντε άτομα σπίτι του, έχοντας μόλις γυρίσει από μια ολόκληρη βραδιά δουλειάς με το Βαρούλκο φίσκα. Ελεος, θα σου πει. Ημαρτον. Τα ίδια έλεγα κι εγώ.

Επειδή λοιπόν έμεινα άνεργος, αρχισε να με τρώει το χέρι μου. Και κατάλαβα πως είχα "ποτίσει" από το γράψιμο ως το μεδούλι. Είχε καταντήσει εθισμός. Ηθελα να γράψω, ήθελα να είναι τσάμπα, ηθελα να πω πράγματα που στρογγύλευα τόσα χρόνια (γιατί τη μια "δε θέλει ο εκδότης", την άλλη φοβάσαι εσύ μη μπλέξεις, ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ αυτό, κανείς μη μου το παίζει ήρωας). Και ξεκίνησα.
Μια φίλη, καλή πένα σε γυναικεία περιοδικά, μου είχε πει "εχω γράψει τόσα πολλά, που αρνούμαι να γράψω έστω και μια λέξη παραπάνω - όχι μόνο για blog, αλλά και για επιστολή". Δεν ισχύει τελικά.
Θέλω να καταλήξω πως την πλάκα μου την αγκάλιασαν κοντά 5.000 επισκέπτες, όπως γράφει το κοντεράκι κάτω αριστερά. Κι άρχισαν να 'ρχονται. Και να ξαναρχονται. Για να κάτσουν παρέα μου.

Πολυ πιο σημαντικό δε, τα σχόλιά σας. Η γνώμη σας. Θέλω να απαντάω σε όλους. Η γνώμη σας είναι η δύναμη ενός blog. Θερμό ευχαριστώ στον φίλο Τurambar, με τα εξαιρετικά εύστοχα σχόλια και τις συμβουλές του περί βιογραφικών. Εχει πέρα για πέρα δίκιο.

Ευχαριστώ ξανά. Κι αν μπορείτε, αν ξέρετε κάποιον που δίνει δουλειά, που ψάχνει εργαζόμενους κάθε ειδικότητας, στέλνετε το αίτημά σας να το προωθούμε από αυτό εδώ το blog - ας πούμε σας ένας ανεπίσημος ΟΑΕΔ. Οποιος δίνει αξιοπρεπείς δουλειές αυτό τον καιρό είναι μεγάλη υπόθεση. Ας γράφει ένα σχόλιο να το δημοσιεύω, ή ας στέλνει ένα email. Κι αυτός θα βοηθηθεί, κι εμείς θα φανούμε χρήσιμοι.
Να είστε καλά guys που με διαβάζετε, όποιοι και να 'στε...

ΥΓ: Επειδή μπορεί κάποιος να μου πει για τις διαφημίσεις. Για μένα είναι κάτι σαν video game. Κοιτάζω το σκορ και κάνω πλάκα. Γιατί από κέρδη, μην τρελαθούμε. Τα κέρδη μου όλο αυτό τον καιρό είναι λιγότερα από 11 ευρώ. Αυτό έλειπε να σκόρπαγε χρήματα αβέρτα η Google...

Η αβάσταχτη ελαφρότητα των Ιντερνετικών ειδήσεων

Το τι ακούω από τους συναδέλφους και φίλους που έχουν προσληφθεί σε κάποια από τα νέα ιντερνετικά πόρταλ ειδήσεων, δε λέγεται.
Ξαφνικά,μέσα στο τελευταίο οκτάμηνο πλημμυρίσαμε από πόρταλ που λένε τις ίδιες ειδήσεις ...κάπως αλλιώς. Βλέπετε η επένδυση είναι μηδέν – δεν κοστίζει παρά λίγα χιλιάρικα για να σου ετοιμάσει μια ομάδα προγραμματιστών ένα καλοστεκούμενο site (βρίσκεις πια προσφορές με 10-15 χιλιάρικα) και δε χρειάζονται πάνω από ένα δίμηνο για να το ανεβάσουν στον αέρα. Οι παραδοσιακοί εκδότες έτσι κι αλλιώς χαροπαλεύουν, δεν τους είναι τίποτα μέσα στην απελπισία να φτιάξουν ένα site μπας και ρεφάρουν τα σπασμένα. Και τι πιο εύκολο από το να ανεβάσεις ένα πόρταλ με ειδήσεις. Ούτε καμιά φαεινή ιδέα θέλει να το σκεφτείς, ούτε καμιά καινοτομία είναι. Το στήνεις κι ελπίζεις. Άσε που σερβίροντας κατευθυνόμενες ειδήσεις φιλοδοξείς ότι μπορείς να επηρεάζεις την εξουσία, άρα πιθανώς να περιμένεις «ευνοϊκή μεταχείριση» σε κρατικές ή άλλες διαφημίσεις και λοιπές διαπλεκόμενες συναλλαγές. Δε λέμε ότι γίνεται ντε και καλά στα site που αναφέρουμε, δεν έχουμε στοιχεία. Κρίνοντας όμως από το παρελθόν, δικαιούμαστε να είμαστε καχύποπτοι. Πολύ καχύποπτοι.

Μόνο που το να φτιάξεις ένα σωστό portal ειδήσεων μόνο εύκολη ιστορία δεν είναι. Γιατί μετά πρέπει να το στελεχώσεις. Ένα site δε γράφεται μόνο του. Και πρέπει να πληρώνεις μισθούς. Έτσι λοιπόν ακούω τα απίστευτα από όσους φουκαράδες φίλους δημοσιογράφους βρήκαν καταφύγιο στα πόρταλ για να στεγάσουν την ανεργία και την αφραγκία τους. Σε κάποια από αυτά, τους προσλαμβάνουν με το βασικό, με μπλοκάκι. Τα παιδιά πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους την ασφάλιση. Τους υποχρεώνουν να γράφουν 30 ειδήσεις την ημέρα, πληκτρολογώντας ακατάπαυστα. Όταν σηκώνουν το τηλέφωνο να διασταυρώσουν μια είδηση, μαθημένοι από τις εφημερίδες, τους κοιτάζουν καλά καλά λες και βλέπουν Ούφο. Τους υποχρεώνουν να αντιγράφουν άκριτα ό,τι βλέπουν στα υπόλοιπα sites. Ο κλέψας του κλέψαντος. Αρκεί να υπάρχει η είδηση. Η κάθε είδηση.

Παράλληλα κλέβουν θέματα από άλλα sites οποιουδήποτε περιεχομένου, χωρίς φυσικά να αναγράφουν την πηγή ή να βάζουν από κάτω link.

Έτσι όπως κατάντησαν τα έντυπά τους οι εκδότες, έτσι θέλουν να καταντήσουν και το Ίντερνετ. Ένα ρακένδυτο ζητιάνο ειδήσεων, ένα σκουπίδι, ένα δημοσιογραφικό ρετάλι. Άρπα κόλλα όλα. Δυο συντάκτες – σκλάβοι να βγάζουν τη δουλειά που έβγαζαν δέκα (είναι πραγματικά νούμερα αυτά). Δε βαριέσαι, όπως να’ ναι. Αρκεί να γεμίζουν οι σελίδες. Το κακό είναι όμως πως τη ...μέθοδο της επιτυχίας τους ακούγεται πως ακολουθούν κατά πόδας και οι νεοφώτιστοι του χώρου.

Όσο για τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, βρίζουν την τύχη τους. Και νοσταλγούν τις  μέρες που η υπογραφή τους είχε κάποια αξία...