Διόδια και δημοκρατία: Xαμένοι στη μετάφραση

 Αρχισε πάλι η κλασσική γελοία κόντρα μεταξύ των "συντηρητικών" της δημοκρατίας και των "εξτρεμιστών". Μεταξύ της θεωρίας και της πράξης για το πού φτάνει το όριο ενός πολίτη σε μια δημοκρατία, ευνομούμενη πολιτεία, ελεύθερη κοινωνία κουλουπού κουλουπού - you name it. Οι κοκορομαχίες μεταξύ των διαφόρων γκαουλάιτερς σε κανάλια και τηλεοπτικά δελτία δίνουν και παίρνουν.
Μέχρι πού φτάνει το χέρι ενός πολίτη; Πέρασε ο Braveheart-Γκλέτσος τη λεπτή κόκκινη γραμμή μεταξύ αυθαιρεσίας και δημοκρατικής ελευθερίας; Δικαιούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας όσον αφορά στα διόδια ή σε ανάλογες περιπτώσεις;
Η, αν το δούμε διαφορετικά: Μέχρι πόσο μπορεί να σκύψει ο πολίτης απέναντι σε όσα συμβαίνουν; Μέχρι να φανεί ο κώλος του ή περισσότερο; Μέχρι πού είναι ικανός να φτάσει;
Ενα καλό το είπε ο...
...Κύρτσος το πρωί, άσχετα αν τον γουστάρουμε ή όχι. Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία δεν έχεις λόγο να τα κάνεις αυτά. Όταν όμως ζούμε μια δημοκρατία της μετάφρασης, τότε το πράγμα αλλάζει.
Οντως είμαστε χαμένοι στη μετάφραση. Τους έχουμε αφήσει να παίρνουν εντολές εναντίον μας, εξ ονόματός μας, δήθεν για καλό μας. Μεταφράζοντας και διαστρεβλώνοντας πολλές φορές με μια καθαρά οργουελική πρακτική αυτό που πραγματικά ζητάμε από αυτούς.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που μετέφρασαν την αποχή στις εκλογές του Καλλικράτη ως ένδειξη πως ο λαός επιδοκιμάζει την κυβέρνηση. Ο λαός τους άφησε μόνους, κι όμως εκείνοι, μόνοι σε αυτή την απέραντη ερημιά βγήκαν να πουν πως είμαστε με το μέρος τους. Πασόκοι και μη. Τους φτύνεις και λένε ότι βρέχει, θα μου πεις...
Δεν είναι τυχαίο επίσης που συνεχίζουν να σπέρνουν διχόνοια ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Πρώτα μας συστρατεύουν όλους εναντιον των δημοσίων υπαλλήλων. Επειτα όλους εναντίον των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ. Μετά όλοι εναντίον των επιχειρηματιών που είναι φοροφυγάδες γιατί δεν κόβουν αποδείξεις. Αμέσως μετά εναντίον των κλειστών επαγγελμάτων και πάει λέγοντας. Ενας τη φορά εναντίον των υπολοίπων. Σε αυτή την άτυπη ρώσικη ρουλέτα που παίζουν οι κοινωνικές τάξεις, κάθε φορά πέφτουν κάτω εκείνοι που θα τους κάτσει η σφαίρα της τρόικας. Το δεχόμαστε, μάλιστα φανατιζόμαστε κι όλας, αφού βρίσκουμε εύκολα εξιλαστήρια θύματα. Κι αυτό γίνεται συστηματικά, μέχρι να φτωχύνουμε όλοι. Με τη δική μας θέληση και συναίνεση. Για το καλό μας.
Ούτε είναι τυχαίο το "μαζί τα φάγαμε", που μας πέταξαν κυνικά στα μούτρα. Το ρουσφέτι που καλλιέργησαν για να μαζεύουν ψήφους, το λάδωμα και το βόλεμα, τους νομιμοποιούσε να βουτάνε 10 εκατομμύρια σε κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα και ποιός ξέρει ακόμα πόσα καράβια λεφτά στη Siemens. Κι αυτή η εξήγηση δεν είναι παρά μια μετάφραση του βούρκου στον οποίο ζούμε βουτηγμένοι σα λασπωμένοι βάτραχοι. Ωστόσο σπάνια οι μεταφράσεις αποδίδουν την ουσία του πρωτότυπου.

Καλό το παιχνιδάκι της μετάφρασης, μέχρι όμως να γυρίσει μπούμεραγκ. Διότι αυτό που κάνουν τόσο καιρό οι πολιτικοί του προιστάμενοι, το έπαιξε έξυπνα και ο Γκλέτσος, ο Γιώργος Φούντας στο φωσκολικό έργο των διοδίων. Δουλεύοντας καλά το ίματζ του, αυτό ακριβώς που πλάσαρε και τότε, βγήκε μπροστά τσακίζοντας μπάρες και διόδια. Τι έκανε δηλαδή ο δημαρχάρας; Ο Braveheart της Στυλίδας "μετέφρασε" τη θέληση του δικού του λαού και ενήργησε ενάντια σε αδικίες που του φορτώνουν όλοι οι υπόλοιποι. Διότι μη μου πείτε πως δεν είναι αδικία για έναν άνθρωπο να θέλει 6-7 ευρώ κάθε μέρα για να πάει στη δουλειά του τρια χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Αναλογικά, τα ίδια και περισσότερα θα πρεπε να πληρώνει ένας Αθηναίος που ζει στα Βριλήσσια και δουλεύει στο Σύνταγμα.
Αυθαιρέτησε, ΟΚ. Αλλά σε μια χώρα που η αυθαιρεσία είναι τρόπος ζωής και τρόπος διακυβέρνησης, τι παραπάνω δηλαδή έκανε;

Ενα πουλί πάνω στο σύρμα

Εχουν πολλοί πει τη γνώμη τους για το κοτετσόσυρμα που θα απλώσουν στον Εβρο, για να αναγκάσουν τους λαθρομετανάστες να αγοράσουν τανάλιες. 

Ανεξάρτητα αν αυτό είναι ένα μέτρο που τα σαίνια της ελληνικής Βουλής πιστεύουν ακράδαντα πως θα αποδώσει καρπούς ή απλώς θεωρείται μέσο πίεσης στην Τουρκία, είναι για γέλια και για κλάμματα ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, για λύπηση. 

Σε ένα από τα πολλά ντοκιμαντέρ του εκπληκτικού Μάικλ Μουρ, που τα χώνει στις αμερικανικές κυβερνήσεις (ιδιαίτερα δε στον Μπους) θυμάμαι έναν καημένο φρουρό στα σύνορα του αμερικανικού κράτους, αν δε με απατάει η μνήμη μου, προς Αλάσκα μεριά.
Ο φύλακας αυτός, λόγω περικοπών (βέβαια, συμβαίνουν κι αλλού αυτά τα ωραία) είχε μείνει μόνος να φυλάει 12 χιλιόμετρα παραλίας από ο,τιδήποτε συμβεί. Οπως καταλαβαίνετε, δεν υπήρχε περίπτωση να τα βγάει πέρα. Αλλωστε αυτό ομολογούσε ο ίδιος on camera. Τι θέλω να πω;


Το σύρμα, ο φράχτης, από μόνος του, δεν αντέχει παρά λίγα λεπτά. Ενας γερός κόφτης και η τρύπα έχει ανοίξει διάπλατη. Για να αντέξει, απαιτούνται τσιμέντα, πυλώνες, φύλακες, προβολείς, σκυλιά, κι ένα σωρό μ...κίες. Αν ήταν τόσο εύκολο, τότε κάθε φυλακή με ένα συρμάτινο φράχτη γύρω γύρω θα ήταν αδιαπέραστη. Τόσους φύλακες περιμετρικά με κιάλια τι τους θέλουν; Να κάνουν bird-watching;

Με δεδομένο πως οι λαθρέμποροι είναι οργανωμένοι εγκληματίες που δε χαμπαριάζουν από φράχτες που ανοίγουν με ένα απλό "κλακ", προκειμένου να βγάλουν το μπικικίνι τους,
Με δεδομένο πως μάλλον η Ελλάδα δε σκέφτεται να στήσει στον Έβρο ένα σύγχρονο Σινικό Τείχος ή έστω ένα Τοίχος της Ντροπής α λα Βερολίνο (το καλό που τους θέλουμε).
μήπως θα ήταν καλό οι αρλεκίνοι του Κοινοβουλίου μας να κόψουν επιτέλους τις αηδίες και να μας πουν ακριβώς ποιό είναι το σκεπτικό τους και γιατί; 
Ακούγονται πολλά. Και είναι μόνο η αρχή...

Φίλιππας Συρίγος, παρατσούκλι "John Χώστον"

Τα έχωσε γερά, όπως μόνο εκείνος ξέρει...

Ευθεία επίθεση του δημοσιογράφου Φίλιππου Συρίγου κατά του άρτι επιστρέψαντος στη δημοσιογραφία βουλευτή και πρώην υφυπουργού Γιώργου Λιάνη.

Αφορμή ένα άρθρο του Λιάνη όπου «αφελώς» ανέφερε: «Η Ελλάδα τις τελευταίες της μεγάλες στιγμές τις έζησε και τις χρωστά στον αθλητισμό. Οπως και να το κάνουμε, οι τελευταίες μεγάλες στιγμές της Ελλάδας και της Αθήνας είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004. Μόνο τότε οι Ελληνες είχαν κάτι να τους ενώνει και μόνο τότε η Αθήνα απέκτησε μια ανθρώπινη διάσταση. Σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα με τους Ολυμπιακούς. Οπως σηκωνόμασταν λίγο ψηλότερα με τα κατορθώματα των αθλητών μας...».
Ο Συρίγος απαντά με σκληρή γλώσσα (χθες στην τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας) γράφοντας χαρακτηριστικά:
«...Σε στιγμές που οι Ελληνες νιώθουν στο πετσί τους πόσο τραγικά εξαπατήθηκαν στην ιστορία αυτή, έρχεται ο πρωταίτιος της εξαπάτησης να αποδείξει όχι απλά ότι δεν μετανοεί, αλλά ότι δεν είναι καν σε θέση να καταλάβει τι γίνεται γύρω του! (…) Τέτοιοι μας κυβέρνησαν χθες, τέτοιοι μας κυβερνάνε και σήμερα. Γι' αυτό και φτάσαμε στο «δεν πάει άλλο», γι' αυτό και είναι εντελώς αμφίβολο αν θα ξανασηκώσουμε ποτέ κεφάλι».
Και καταλήγει ο Συρίγος - που αν μη τι άλλο δεν μασάει τα λόγια του:
«ΑΣ' ΤΑ λοιπόν Γιώργο, δεν σε παίρνει... Γιατί εσείς οι πολιτικοί μπορεί να μας κάνατε φτωχούς, αλλά όχι και μαλάκες...».

Πηγή: zoornalistas

Αγιε μου Βασίλη, στείλε μου ένα ABS για το νευρικό μου σύστημα...

Κτίριο ΙΚΑ Αγίας Παρασκευής, επί της Μεσογείων, ώρα 10 το πρωί:
“Δεν αντέχω άλλο! Έχουν παίξει τα νεύρα μου! Πόσους νομίζουν ότι μπορώ να βλέπω σε μια μέρα; Μου έβαλαν άλλους σαράντα για ραντεβού σήμερα! Τι είμαι εγώ, ρομπότ; Τι περιμένει το κράτος να το σώσω εγώ; Δεν αντέχωωωωωω”. Ο γιατρός του ΙΚΑ πέρασε κατεβαίνοντας τα σκαλιά μπροστά μου σαν σίφουνας, παραληρώντας κατακόκκινος με τις φλέβες του λαιμού του τσίτα από τις φωνές. Από πίσω δυο συνάδελφοί του έτρεχαν να τον φέρουν στα συγκαλά του. Ο κόσμος είχε στο μεταξύ παγώσει. Εκεί που τσακώνονταν έξαλλοι στα γκισέ (πρωτότυπο;) είχαν ξαφνικά καταπιεί τη μιλιά τους. Άκρα του τάφου σιωπή. Μη φάνε και καμιά σφαλιάρα από τον τρελό, θα σκέφτηκαν. Κρατήθηκα να μη χαμογελάσω, καθώς η σκηνή μου θύμισε αφόρητα την σκηνή από το κλασικό “η δε γυνή να φοβείται τον άντρα”: Ο Κωνσταντίνου να κατεβαίνει φουριόζος τα σκαλιά του σπιτιού με τη βαλίτσα στο χέρι, γρυλίζοντας “διαζύγιοοοοοοοοο”.

Τα νεύρα σπασμένα. Όλοι μας έχουμε ένα χειρόφρενο στο νευρικό μας σύστημα, ένα ABS. Όταν η ψυχική μας ηρεμία γλιστράει προς την τρέλα, το ABS ενεργοποιείται για να μας συγκρατήσει από το ρεζιλίκι. Τι ήταν λοιπόν εκείνο που έκανε αυτό τον καρδιολόγο να τινάξει τα καπάκια και να τιναχθεί στην έξοδο σαν τρελό φορτηγό μες στον κόσμο;

Η πρώτη σκέψη, η κακή. Ο διάβολος μέσα σου μιλάει πάντα πρώτος: Του έστειλαν 40 ανθρώπους μέσα σε μια μέρα και τρελάθηκε, γιατί τόσο καιρό είχε μάθει να τα ξύνει. Όποιος έχει πολεμήσει στα χαρακώματα του ιδιωτικού τομέα, ξέρει πως το να διαμαρτυρηθείς για “υπερβολική δουλειά” είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Γιατί απλά μένεις χωρίς δουλειά. Απολύεσαι επί τόπου. Από το 2001 και μετά, όσοι παραιτούνταν στο έντυπο που εργαζόμουν, δεν έδιναν τη θέση τους σε άλλον. Δεν ερχόταν αντικαταστάτης. Τη δουλειά του τη μοιραζόμαστε εμείς. Φτάσαμε εν έτει 2007 έξι συντάκτες να αντικαθιστούν πέντε απολυμένους, με υπερωρίες που δεν πληρώνονταν, σαββατοκύριακα που δεν πληρώνονταν... Οι αρχισυντάκτες (κι εγώ ανάμεσά τους) έγραφαν μέχρι και τα ζώδια. (α προ πο: Mην κοιτάτε ποτέ στα περιοδικά πόσοι γράφουν. Τα περισσότερα ονόματα είναι ψευδώνυμα. Πέντε άτομα γράφουν για εικοσιπέντε. Εγώ μόνο είχα 3 ψευδώνυμα). Οι λέξεις “βλαπτική μεταβολή όρων εργασίας” κι όλα όσα γράφουν οι συμβάσεις της ΓΣΕΕ και των υπουργείων ήταν για να γελάνε οι εργοδότες μας. Καλά καλά ούτε απεργίες δεν κάναμε.

Και τώρα η ώρα της καλής σκέψης. Εξαιρετική η ιδέα του υπαλλήλου του Στρος Καν Γώργου Παπανδρέου να μειώσει το δημόσιο τομέα κατά το ένα πέμπτο. Μόνο που κάτι δεν πάει καλά στο σκεπτικό. Κυρίως γιατί είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι οι υπάλληλοι φεύγουν από τα παράθυρα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενα πρόβλεψη για το κενό που αφήνουν. Ψελλίζοντας υπνωτισμένοι το μάντρα “περικοπή εξόδων, περικοπή εξόδων” ψάχνουμε όλοι με απελπισία την άδεια τσέπη του κράτους, μπας και γεμίσει. Τι γίνεται όμως με την εξυπηρέτηση των πολιτών; Χέστηκε η Φατμέ. Όσο πάμε και βουλιάζουμε σε μια τριτοκοσμική κατάσταση (λες και δεν είμαστε τριτοκοσμικοί ήδη) όπου οι ουρές στα γκισέ θα είναι πια τόσο συχνές που δε θα ασχολείται πλέον ούτε ο Αυτιάς. Και οι τσακωμοί θα είναι πλέον μέρος της  ρουτίνας μας. Τις προάλλες βρέθηκα ξανά σε μια δημόσια υπηρεσία, με μια μόνο άσχετη πιτσιρίκα υπάλληλο (από μετάταξη; από μετάθεση;) να προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Το μόνο που έκανε ήταν να γυρίζει και να ρωτά τον "παλιό", έναν φιλότιμο γκριζομάλλη που στεκόταν πίσω της πνιγμένος σε χαρτιά, ο οποίος προσπαθούσε να συμβουλέψει εκείνη για το τι θα κάνει, ενώ παράλληλα εξυπηρετούσε κι άλλους δυο.

Μαθαίνω πως μια από τις πρώτες υπηρεσίες που έχουν χτυπηθεί καίρια είναι ο ΟΑΕΔ. Ο Οργανισμός που χτίστηκε τόσο φιλόδοξα, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Πριν πολλά χρόνια, επί Ρέππα ακόμα (μιλάμε για εποχή Σημίτη) ο ΟΑΕΔ προσπάθησε να αλλάξει μορφή. Σκοπός του η “εξατομικευμένη προσέγγιση”, ένας υπάλληλος δηλαδή θα παρακολουθούσε και θα κρατούσε φάκελο για την πορεία κάθε ανέργου. Θα τον βοηθούσε να καταρτισθεί, θα τον έφερνε σε επαφή με εργοδότες, θα κανόνιζε συνεντεύξεις. Αυτός ήταν και ο λόγος που τότε μπήκαν στον ΟΑΕΔ υπάλληλοι με πτυχίο κοινωνικού λειτουργού, καθώς η προσωπική επαφή του υπαλλήλου ήταν καίριας σημασίας για τον οργανισμό.

Το εγχείρημα είναι πλέον μακρινή ανάμνηση. Ο ΟΑΕΔ δε λειτούργησε ποτέ έτσι. Οι υπάλληλοι μετατέθηκαν σε θέσεις διεκπεραίωσης γραφειοκρατικών καθηκόντων. Και η περίφημη “εξατομικευμένη προσέγγιση” έμεινε στα χαρτιά. Ακόμα και οι ίδιοι οι υπάλληλοι παραδέχονται πως κατά 70% η εύρεση εργασίας γίνεται από στόμα σε στόμα και από τα κονέ που έχεις...

Αγιε μου Βασίλη, στείλε ένα ABS γρήγορα. Μας προλαβαίνεις δε μας προλαβαίνεις...