Ποιά πράγματα αλλάζουν στη ζωή σου όταν μένεις άνεργος ...έπειτα από δυο μήνες

1. Κάτι παλιά λαϊκά της εργατιάς που τραγουδά ο Νταλάρας κάθονται στο αυτί σου διαφορετικά. Λές να αρχίσει να σου αρέσει η Παπαρήγα; Ημαρτον...

2. Μετά τους πρώτους δύο μήνες απραξίας καταλαβαίνεις ότι ένα καλό βιογραφικό είναι για τα σκουπίδια. Ακόμα χειρότερα, είναι εμπόδιο. Είσαι "overqualified". 

3. Σκέφτεσαι πως αν κάποιος σου πει να πας να δουλέψεις με 590 ευρώ ανασφάλιστος με μπλοκάκι, θα το δεχτείς "μέχρι να βρεις αυτό που θες". 

4. Αρχίζεις να ζηλεύεις ακόμα και τον πλανόδιο κουλουρά στο δρόμο. Μπροστά στα μάτια σου φαντάζει επιτυχημένος επιχειρηματίας.

5. Σκέφτεσαι να κάνεις οποιαδήποτε δουλειά.  Ταξιτζής. Μια χαρά. Γιατί όχι; Δεν κινδυνεύεις να σε απολύσει κανείς...

6. Βλέπεις όνειρο ότι δουλεύεις στο γραφείο σαν τρελός, βρίζοντας και φωνάζοντας. Ξυπνάς ιδρωμένος από το άγχος. Παραδόξως αναπολείς το όνειρο...

7. Ορκίζεσαι ότι στην επόμενη μεγάλη διαδήλωση της ΓΣΕΕ θα είσαι εκεί, στο Σύνταγμα. Από τους πρώτους. Κι αν βρεις και μια πέτρα στο δρόμο σου, δε θα σε χαλάσει να σημαδέψεις κανένα τζάμι της Βουλής...

8. Γελάς από μέσα σου με την πρόνοια του μπουρδέλου που λέγεται ελληνικό κράτος. Τον ΟΑΕΔ και τα γραφεία προώθησης απασχόλησης. Γνωρίζεις τόσο εσύ, όσο κι εκείνοι, ότι πάνω από το 70% των προσλήψεων γίνονται με σύσταση "από στόμα σε στόμα". 

9. Το κινητό σου χτυπά ολοένα και λιγότερο. Οι φίλοι και οι γνωστοί σου σε ξεχνούν. Δεν έχουν χρόνο. Δουλεύουν. Άλλος κόσμος αυτοί.

10. Αρχίζεις να νιώθεις "λίγος". Ανάπηρος. Ευνουχισμένος.

Ποιά πράγματα αλλάζουν στη ζωή σου όταν μένεις άνεργος τον πρώτο μήνα

1. Για πρώτη φορά μπορείς να πας διακοπές ή να πιεις καφέ στην παραλία όταν όλοι οι άλλοι δουλεύουν.

2. Μπορείς να μποτιλιαριστείς στο δρόμο και να μη σου κάνει καμιά αίσθηση. Ολος ο χρόνος είναι δικός σου.Είσαι χαλαρά απαθής.

3. Επιτέλους μπορείς να δεις φίλους που έχεις να δεις καιρό γιατί "δεν άδειαζες".

4. Μπορείς να ξενυχτήσεις μεσοβδόμαδα και στ'αρχίδια σου τι ώρα θα ξυπνήσεις την επομένη.

5. Μπορείς να παρακολουθήσεις κι εσύ τα γελοία πρωινάδικα της ελληνικής τηλεόρασης, τρώγοντας ξηρούς καρπούς μπροστά από την TV και πετώντας φυστίκια στο πρόσωπο του Λιάγκα.

6. Μπορείς να παίζεις Playstation όλη μέρα λες και είσαι μαθητής κι έχεις τελειώσει τα μαθήματά σου.

7. Περπατάς αργά στο δρόμο και προσέχεις τι γίνεται γύρω σου γιατί δε μιλάς στο κινητό.

8. Είσαι πεπεισμένος 100% ότι θα βρεθεί κάποιος καλύτερος εργοδότης που θα μείνει με το στόμα ανοιχτό από την εμπειρία σου και το δυνατό βιογραφικό σου. Σκέφτεσαι χαιρέκακα ότι ο εργοδότης σου σού έκανε δώρο ένα bonus με την αποζημίωση. Θα βρεις δουλειά γρήγορα και θα σου μείνουν τα λεφτά στην τράπεζα να τα φας στην υγειά του.

9. Μαθαίνεις να απαντάς στα τηλεφωνήματα με ψεύτικό χαμόγελο υπεύθυνου δημοσίων σχέσεων. Και με στερεότυπες εκφράσεις. "Ναι ρε συ, μια χαρά είμαι, δεν τρέχει τίποτα.... Το πιστεύεις; Εστειλα πέντε βιογραφικά κι έκλεισα ήδη τέσσερις συνεντεύξεις!....Κοίταξε, έχω μέχρι στιγμής δυο τρεις καλές προτάσεις, αλλά αυτή τη φορά θα είμαι πολύ επιλεκτικός....".

10. Μαθαίνεις να λες ψέμματα στον εαυτό σου. Οτι είσαι αναντικατάστατος. Οτι όλοι κάνουν αμάν να σου δώσουν τη θέση που σού αξίζει. Οτι, ότι,ότι...

Eπεισόδιο #2

Μπήκα στο γραφείο και για πρώτη φορά ένιωθα ένα ελαφρό τσίμπημα στο στομάχι. Η λογική μου έλεγε πως δεν τρέχει τίποτα. Το ένστικτό μου έλεγε άλλα.

Με κοίταξε φευγαλέα στα μάτια.
- Στέφανε, δεν πάει άλλο. Μέχρι εδώ. Περικοπές...

Πριν από τέσσερις μέρες είχαν απολυθεί άλλα πέντε άτομα. Η μόνιμη επωδός: "περικοπές". Για τον καθένα όμως υπήρχε και μια βαθύτερη αιτία. Άλλοι "δούλευαν λίγο" και το αφεντικό απαιτούσε πια ρυθμούς γαλέρας. Δυο τρεις γυναίκες μόλις είχαν παντρευτεί και το αφεντικό δεν ήθελε να πληρώνει άδειες εγκυμοσύνης και μητρότητας. Την έκαναν κι αυτές κλαίγοντας. Η εργασιακή ζούγκλα που ίσχυε μέχρι τώρα, στις μέρες του μνημονίου είχε πλέον πλημμυρίσει από σαρκοβόρα - εργοδότες. No mercy.

Όλοι είχαν φύγει με κλάματα. Εγώ είχα απλά αποκτήσει ένα απαθές χαμόγελο.

Θυμήθηκα ένα ρητό: "Δεν πρόκειται να ωριμάσεις επαγγελμτικά, αν δεν απολυθείς μια φορά στη ζωή σου".

Ηταν η πρώτη μου φορά.

Χαμογέλασα, σηκώθηκα από την καρέκλα, ψήλωσα όσους πόντους μπορούσα κι έδωσα το χέρι μου για μια τελευταία χειραψία. Την ανταπέδωσε ανόρεχτα, κοιτάζοντας τον ακριβό πίνακα στον τοίχο απέναντι.

Την πραγματική αιτία την ξέραμε και οι δυο. Δε συνέφερα. Είχα στήσει τη δουλειά, είχα δώσει ρυθμό στο τμήμα. Και τώρα ήταν η ώρα να πάρει δυο τρεις πιτσιρικάδες με 800 ευρώ μικτά, ανασφάλιστους με μπλοκάκι, και να προσπαθήσει να αντιγράψει όσα έκανα μέχρι τώρα.

Δε είναι η μοναδική περίπτωση. Χιλιάδες στελέχη "σκουπίζονται" τέτοια εποχή, με πιτσιρικάδες χωρίς πείρα να παίρνουν τη θέση τους. Δεν μέμφομαι φυσικά τους συναδέλφους. Τους βγαίνει η γλώσσα δωδεκάωρα (ποιά οχτάωρα;) για ψίχουλα...

Ο πρώτος που έστειλα SMS ήταν ο κουμπάρος μου. Τραπεζικό στέλεχος, έπαιρνε μισθό 4-5 χιλιάρικα - κάποτε. Τον τελευταίο καιρό έφαγε δυο απολύσεις στο κεφάλι. Είδε κι απόειδε με την Ελλάδα, βρήκε δουλειά ως διευθυντής σε υποκατάστημα ελληνικής τράπεζας στη Βουλγαρία. Γκασταρμπάιτερ νέας γενιάς.

Με πήρε αμέσως πίσω:

-Συγχαρητήρια, είσαι ο Νούμερο 14.
- Τι εννοείς;
- Ο 14ος στο στενό μου περιβάλλον που απολύεται από το Μάρτιο που ξεκίνησα να μετράω. Μέσα σε αυτούς κι εγώ, και ο αδελφός μου ο συμβασιούχος. 
- Εχεις καμιά δουλειά για μένα εκεί πάνω;
- Μάθε πρώτα βουλγάρικα για να συνεννοείσαι με τις ντόπιες, γέλασε.
- Εκλεισα το τηλ. κι άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου...

(συνεχίζεται)

Άλλος ένας στη λίστα... Επεισόδιο #1

Είναι η πρώτη μέρα που γράφω σε αυτό το blog. Η πρώτη μέρα της απόλυσής μου. Η πρώτη φορά στη ζωή μου που άκουσα το "δυστυχώς δε θα σε χρειαστούμε άλλο", μπαίνοντας στο γραφείο του διευθυντή. Η κάτι τέτοιο. Για κάποιο λόγο δε θυμάμαι ακριβώς τι ειπώθηκε κι ας έχουν περάσει μόνο λίγες ώρες.

Με λένε Στέφανο. Είμαι 34 ετών. Δημοσιογράφος. Εχω δουλέψει σχεδόν σε όλα τα media. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, περιοδικά. Στέλεχος μεσαίου επιπέδου. Οχι πρωτοκλασάτος που πιάνει τα χοντρά φράγκα, αλλά ούτε και συντάκτης - δουλοπάροικος που του βγαίνει η γλώσσα όλη μέρα "για τις ανάγκες του ρεπορτάζ", όπου τον ρίξει η βάρδια. Τη μια χωμένος μέσα στο χιόνι το χειμώνα να δείχνει πίσω του τουρτουρίζοντας την αδιάβατη Εθνική στην κάμερα, την άλλη καβουρντισμένος από τον καλοκαιρινό καύσωνα να ψάχνει να βρει ωραίους κώλους στην παραλία για να τους πάρει ...συνέντευξη. Χωμένος με τις ώρες πίσω από ένα θάμνο στην αυλή του σπιτιού της Μενεγάκη να περιμένει να περάσει ο Ματέο για να του χώσει το μαρκούτσι στη μούρη, "για μια δήλωση".

Είμαι αρχισυντάκτης. Δίνω εντολές, πιο προνομιούχος, πιστεύουν οι πολλοί. Βγάζω όλη τη λάντζα, είναι η αλήθεια. Κλεισοτρυπάκιας, αλλά πίστευα πως ήμουν κάτι περισσότερο: “Στέλεχος”. Έτσι πίστευα, προτού ανατραπούν όλα, όπως θα δούμε.

Παίρνω (έπαιρνα) δυο χιλιάρικα το μήνα. Όχι κι άσχημα. Η γυναίκα μου, δημόσιος υπάλληλος είναι το σιγουράκι στην οικογένεια. Της έσφαξαν το μισθό. Δεν πειράζει. Καλά είμαστε. Πληρώνω το στεγαστικό, βάζω και κάτι στην άκρη. Δε βγαίνουμε πια όπως παλιά. Δε βαριέσαι...

Την τελευταία Παρασκευή της εργασιακής μου ζωής, θυμάμαι πως δούλευα πυρετωδώς. Έγραφα όλη μέρα. Ούτε που είχα καταλάβει ότι είχε πάει 7 το απόγευμα. Οι εργασιακές συνθήκες χάλια, βγάζαμε δυο άτομα δουλειά για πέντε. Δε βαρυγκομούσα. Δεκαεννιά χρόνια έχω μάθει να δουλεύω σα σκύλος. Χωρίς να μου πληρώνονται υπερωρίες, παίρνοντας κουτσουρεμένες καλοκαιρινές άδειες, δουλεύοντας Σαββατοκύριακα για την ψυχή της μάνας μου. Χωρίς να με καλύπτει κανένα συνδικαλιστικό όργανο που κόπτεται τάχαμου για τα δικαιώματά μου. (Έχω πολλά να πω. Πολλή χολή να βγάλω. Σιγά σιγά. Όλα με την ώρα τους).

Το τηλέφωνο στο γραφείο μου χτυπησε. Με την άκρη του ματιού μου έπιασα στο καντράν τη λέξη “γραφείο εκδότη”.
- Στέφανε, έρχεσαι μέσα ένα λεπτό;

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το αφεντικό έδειχνε να του αρέσει η παρέα μου και παράλληλα με συμβουλευόταν σε πολλά. Χωρίς ποτέ να γουστάρω ιδιαίτερα (ένα αφεντικό που μπλέκεται στην καθημερινότητά σου δεν είναι συνήθως για καλό) ένιωθα τουλάχιστον ασφαλής. Όσο βέβαια περνούσε η μπογιά μου.
Τον τελευταίο καιρό βέβαια οι επαφές μας είχαν αραιώσει. Ίσως είχε πολλά στο κεφάλι του, θα μου πεις...

Ίσως από την άλλη να φταίει και το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό διαφωνούσα μαζί του σε κάποια πράγματα. Στο γεγονός για παράδειγμα ότι προσλάμβανε άσχετους πιτσιρικάδες με μισθό πείνας και μπλοκάκι, περιμένοντας να γεμίσει με φτηνή ύλη το μέσο που είχα αναλάβει. Και να περιμένει από μένα να τους μετατρέψω σε Λάρι Κινγκ μέσα σε μια εβδομάδα. Παιδιά που δεν έχουν ιδέα, παιδιά που δεν έχουν όμως απαιτήσεις. Παιδιά που γράφουν “θανατηφόρο ατύχημα” σε μια είδηση δοκιμάζοντας την υπομονή μου. Δεν τα κατηγορώ. Αντιθέτως τα πονάω. Θα μάθουν. Αλλά θέλει χρόνο. Σιγά σιγά και δίπλα σε έμπειρους. Έτσι έμαθα κι εγώ. Όχι όμως σε χρόνο dt κι όχι με τον “έμπειρο” να γίνεται χίλια κομμάτια για να τα προλάβει όλα και να χει κι αυτό στο κεφάλι του...

Δεν πειράζει. Συνέχιζα να εκφράζω τη διαφωνία μου. Πιστεύω πως είχα περάσει το μήνυμα. Εφάρμοζα αυτό που είχα διαβάσει σε ένα σοβαρό βιβλίο περί διοίκησης, μάνατζμεντ και τα συναφή. “Κράτα σθεναρή στάση”, έγραφε μέσα. “Πες την άποψή σου και επιχειρηματολόγησε σωστά. Ένα στέλεχος αποκτά ειδικό βάρος μόνο αν λέει την άποψή του, έστω κι αν διαφωνεί με εκείνη του εργοδότη”.
Φαίνεται δεν τους ξέρουν καλά τους Έλληνες εργοδότες. Τολμάς να διαφωνείς...

Χτύπησα και μπήκα στο γραφείο του -χαμογελαστού πάντα- διευθυντή. Αψεγάδιαστος όπως πάντα. Μού μετέδωσε το χαμόγελό του. Αλλά για πρώτη φορά, για πρώτη και μοναδική φορά εδώ και τρια χρόνια, κάτι δε μου άρεσε σε αυτό που έβλεπα. Κάτι δε μου πήγαινε καλά...
(συνεχίζεται)


Από YouTube: Χρήσιμες συμβουλές προς αμερικανούς εργαζόμενους που απολύονται. Το ήξερες αλήθεια πως ο αμερικανός απολυμένος έχει 21 μέρες χρόνο στη διάθεσή του να υπογράψει την αποζημίωση (αφού το συζητήσει με το δικηγόρο του) και 7 ημέρες για να ...αλλάξει γνώμη; Κατά τα άλλα, εκεί είναι στυγνός καπιταλισμός. Ενώ εδώ, ο κήπος της Εδέμ με τα αγγελάκια. Δες το video: