Η αβάσταχτη ελαφρότητα των Ιντερνετικών ειδήσεων

Το τι ακούω από τους συναδέλφους και φίλους που έχουν προσληφθεί σε κάποια από τα νέα ιντερνετικά πόρταλ ειδήσεων, δε λέγεται.
Ξαφνικά,μέσα στο τελευταίο οκτάμηνο πλημμυρίσαμε από πόρταλ που λένε τις ίδιες ειδήσεις ...κάπως αλλιώς. Βλέπετε η επένδυση είναι μηδέν – δεν κοστίζει παρά λίγα χιλιάρικα για να σου ετοιμάσει μια ομάδα προγραμματιστών ένα καλοστεκούμενο site (βρίσκεις πια προσφορές με 10-15 χιλιάρικα) και δε χρειάζονται πάνω από ένα δίμηνο για να το ανεβάσουν στον αέρα. Οι παραδοσιακοί εκδότες έτσι κι αλλιώς χαροπαλεύουν, δεν τους είναι τίποτα μέσα στην απελπισία να φτιάξουν ένα site μπας και ρεφάρουν τα σπασμένα. Και τι πιο εύκολο από το να ανεβάσεις ένα πόρταλ με ειδήσεις. Ούτε καμιά φαεινή ιδέα θέλει να το σκεφτείς, ούτε καμιά καινοτομία είναι. Το στήνεις κι ελπίζεις. Άσε που σερβίροντας κατευθυνόμενες ειδήσεις φιλοδοξείς ότι μπορείς να επηρεάζεις την εξουσία, άρα πιθανώς να περιμένεις «ευνοϊκή μεταχείριση» σε κρατικές ή άλλες διαφημίσεις και λοιπές διαπλεκόμενες συναλλαγές. Δε λέμε ότι γίνεται ντε και καλά στα site που αναφέρουμε, δεν έχουμε στοιχεία. Κρίνοντας όμως από το παρελθόν, δικαιούμαστε να είμαστε καχύποπτοι. Πολύ καχύποπτοι.

Μόνο που το να φτιάξεις ένα σωστό portal ειδήσεων μόνο εύκολη ιστορία δεν είναι. Γιατί μετά πρέπει να το στελεχώσεις. Ένα site δε γράφεται μόνο του. Και πρέπει να πληρώνεις μισθούς. Έτσι λοιπόν ακούω τα απίστευτα από όσους φουκαράδες φίλους δημοσιογράφους βρήκαν καταφύγιο στα πόρταλ για να στεγάσουν την ανεργία και την αφραγκία τους. Σε κάποια από αυτά, τους προσλαμβάνουν με το βασικό, με μπλοκάκι. Τα παιδιά πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη τους την ασφάλιση. Τους υποχρεώνουν να γράφουν 30 ειδήσεις την ημέρα, πληκτρολογώντας ακατάπαυστα. Όταν σηκώνουν το τηλέφωνο να διασταυρώσουν μια είδηση, μαθημένοι από τις εφημερίδες, τους κοιτάζουν καλά καλά λες και βλέπουν Ούφο. Τους υποχρεώνουν να αντιγράφουν άκριτα ό,τι βλέπουν στα υπόλοιπα sites. Ο κλέψας του κλέψαντος. Αρκεί να υπάρχει η είδηση. Η κάθε είδηση.

Παράλληλα κλέβουν θέματα από άλλα sites οποιουδήποτε περιεχομένου, χωρίς φυσικά να αναγράφουν την πηγή ή να βάζουν από κάτω link.

Έτσι όπως κατάντησαν τα έντυπά τους οι εκδότες, έτσι θέλουν να καταντήσουν και το Ίντερνετ. Ένα ρακένδυτο ζητιάνο ειδήσεων, ένα σκουπίδι, ένα δημοσιογραφικό ρετάλι. Άρπα κόλλα όλα. Δυο συντάκτες – σκλάβοι να βγάζουν τη δουλειά που έβγαζαν δέκα (είναι πραγματικά νούμερα αυτά). Δε βαριέσαι, όπως να’ ναι. Αρκεί να γεμίζουν οι σελίδες. Το κακό είναι όμως πως τη ...μέθοδο της επιτυχίας τους ακούγεται πως ακολουθούν κατά πόδας και οι νεοφώτιστοι του χώρου.

Όσο για τα παιδιά που δουλεύουν εκεί, βρίζουν την τύχη τους. Και νοσταλγούν τις  μέρες που η υπογραφή τους είχε κάποια αξία...

Αμάρτησα για την επιχείρησή μου: Η τραγική ιστορία ενός βιομήχανου

Εχω πια βαρεθεί, σιχαθεί, αηδιάσει, μπουχτίσει, να ακούω τον Δασκαλόπουλο και τον κάθε Δασκαλόπουλο να μυξοκλαίει πιέζοντας για την σωτηρία των βιομηχάνων. Οι οποίοι με το πρόσχημα της εξασφάλισης των θέσεων εργασίας που προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο, ξεπροβάλλουν τη διχαλωτή γλώσσα τους με την ευκαιρία του μνημονίου και αμολάνε το ποίημα: Κανένα ρεπό, υπερωρίες απλήρωτες, "ευέλικτο" ωράριο, μειώσεις μισθών, συμβάσεις κατά περίπτωση, ελεύθερες απολύσεις, υποχρεωτικές άδειες άνευ αποδοχών. Λέγοντας ψέμματα, αυτοί ή η ΓΣΕΕ (ή και οι δυο μαζί), για το τι συζητιέται πραγματικά στις συναντήσεις τους και για τις όποιες συμφωνίες κλείνουν. Το σίγουρο είναι πάντως πως ο ένας από τους δυο είναι αχρείος ψεύτης. 

Δεν μπορώ να καταλάβω ειλικρινά. Εδώ που φτάσαμε, είναι προτιμότερο να έχεις τη δουλειά σου ή να μην έχεις καθόλου δουλειά; Το να βγάζεις 590 ευρώ δουλεύοντας σαν είλωτας ανάλογα με τις ορέξεις του εργοδότη σου είναι ΟΚ; Το ξέρω, ως δίλημμα ακούγεται αφελές. Οταν έχεις στην πλάτη σου παιδιά και οικογένεια, όταν τα δάνεια και να νοίκια τρέχουν, τότε αν σε ακούσουν να επιχειρηματολογείς "καλύτερα άνεργος παρά εργασιακός σκλάβος" θα σε περάσουν για ζαβό...

Από την άλλη πάλι, είναι να κλαις με το κατάντημα των ...βιομηχάνων. Παραπονούνται πως δεν είναι ανταγωνιστικοί, δε μπορούν να βγουν στις ξένες αγορές, κινδυνεύουν να κλείσουν, να χάσουν όλες τις θέσεις εργασίας που προσφέρουν στην κοινωνία κ.λπ. κ.λπ. Πραγματικά, αν ο Φώσκολος γύριζε τώρα ένα κοινωνικό δράμα, θα είχε σαν ήρωα αντί για φτωχό κολίγο έναν σουροδαρμένο βιομήχανο που ξενοπλένει σκάλες για να μην κλείσει η φάμπρικά του. Θα τον έπαιζε ο Κούρκουλος. 

Το αν αυτοί οι κύριοι βρίσκονται όντως στα πρόθυρα της χρεωκοπίας ΠΟΙΟΣ θα το κρίνει; Εκείνοι; Αν περιμένουμε ειλικρίνεια από τους βιομήχανους σωθήκαμε. Επί ένα αιώνα η πλειοψηφία των ελλήνων βιομηχάνων είναι μαριονέτες των πολιτικών. Ζουσαν με μίζες, επιδοτήσεις, επιχορηγήσεις, οι περισσότεροι κρατικοδίαιτοι, έχοντας στενούς δεσμούς με την εκάστοτε εξουσία. Με το δικό τους μέλλον εξασφαλισμένο σε κότερα, καταθέσεις και offshore. 

Εχετε πάει ποτέ να ζητήσετε αύξηση και να σας τη δώσει απλόχερα ο εργοδότης; Πάντοτε επικαλείται δυσκολίες και κρίση. Εχετε δει όμως τι κέρδη εμφανίζει στους ισολογισμούς και στο χρηματιστήριο; Πήρατε ποτέ bonus γι αυτά τα κέρδη;

Λοιπόν, καθαρές κουβέντες. 

Αν δεν υπάρξει επίσημος, έγκυρος κρατικός μηχανισμός που να ελέγχει αν μια επιχείρηση πάει όντως για φούντο ή όχι -τσεκάροντας ενδελεχώς τα κέρδη και τα προσωπικά περιουσιακά στοιχεία των ιδιοκτητών της-, τότε κανείς δε νομιμοποιείται να ζητά εξαχρείωση των εργασιακών συνθηκών "για το καλό του τόπου". 

Αντε ένας ένας...

Bιογραφικά τέλος

Σήμερα στέλνω τα τελευταία βιογραφικά. Δε βλέπω να έχει πια κανένα νόημα. Ο δημοσιογραφικός κλάδος θυμίζει τοπίο μεταπυρηνικής εποχής. Ενα αποψιλωμένο τοπίο, χώροι γεμάτοι άδεια γραφεία. Με όποιον κι αν μιλήσεις, σου λέει ατάκες όπως "σήμερα απέλυσαν τόσους", "μείναμε πέντε για να βγάζουμε δουλειά που έβγαζαν δώδεκα" κι άλλα τέτοια. Τους πιστεύω. Μου τηλεφωνούν κι εμένα φίλοι και "γνωστοί", που είχα να ακούσω χρόνια, για να μου ζητήσουν δουλειά. Τους απαντώ με ένα χαμογελαστό "welcome to the club". 

Η πλήρης απαξίωση μιας δουλειάς που μας άρεσε, μας γέμιζε, μας έκανε να νιώθουμε ότι δίναμε κάτι στον κόσμο. Τρεχαμε τόσα χρόνια στα ρεπορτάζ, ξενυχτάγαμε, υπομέναμε αγόγγυστα τα βίτσια του κάθε δημοσιογράφου - φίρμας που μας είχε στη δούλεψή του και μας γαμούσε στο καψώνι 24 ώρες το 24ωρο, αλλά λέγαμε χαλάλι. Το ξεφτίλισμα ενός επαγγέλματος που προήλθε από την αμετροέπεια τριάντα δημοσιογράφων - λαμόγιων, από την συντεχνιακή λογική ενός δήθεν "ελιτίστικου" συνδικαλιστικού οργάνου που μας κατάντησε ανασφάλιστους κολίγους  (βλέπε ΕΣΗΕΑ) κι από τη δική μας έλλειψη αξιοπρέπειας. Και τώρα έφαγε τη χαριστική βολή από την κρίση.

Στο "σαβουάρ βιβρ" της αγοράς εργασίας αναγράφεται ρητώς ότι οφείλει ένα στέλεχος να απαντά, έστω μονολεκτικά, σε οποιοδήποτε βιογραφικό φτάσει στο γραφείο του. Δεν έχω λάβει ως τώρα καμιά απάντηση. Εχω στείλει 35 βιογραφικά. Δεν τους κακολογώ. Πού να προλάβουν να απαντούν στον καθένα...

Θα ζητήσει συγνώμη κανείς;

Είναι ενδιαφέρον το συναίσθημα που νιώθεις όταν νομίζεις ότι παίζεις σε αστυνομικό θρίλερ. Είναι η στιγμή εκείνη που κομμάτια ενός παζλ ενώνονται στη σκέψη σου και για πρώτη φορά, ταιριάζουν τέλεια. Η πραγματική εικόνα βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου, τόσο ξεκάθαρη, όπως μια σταγόνα νερό της βροχής στην άκρη ενός φύλλου.

Τα παζλ άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους όταν άκουσα το σχόλιο του πολιτικού αναλυτή στην τηλεόραση: "Με την κίνησή του να φέρει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στη χώρα του και να προκηρύξει εκλογές, ο Ιρλανδός πρωθυπουργός υπέγραψε το τέλος της πολιτικής του καριέρας". Όχι πως δεν το είχαμε υποψιαστεί...

Ο Κώστας Καραμανλής ήξερε τι μας περιμένει. Πολύ καλά. Αυτό έλειπε άλλωστε. Οπότε είχε δύο επιλογές:

- Η πρώτη, να ζητήσει τη βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα υπήρχε μηχανισμός στήριξης και από Ευρωπαίους) και να επιβάλλει τα μέτρα. Η Ελλάδα θα ξεσηκωνόταν. Η Αθήνα θα καιγόταν για τρίτη φορά. Οι συνδικαλιστές θα ζητούσαν το κεφάλι του, όχι απλά επί πίνακι, αλλά παναρισμένο στο γκριλ. Θα αναγκαζόταν να πάει σε εκλογές έτσι κι αλλιώς. Και θα υπέγραφε το τέλος της πολιτικής του καριέρας. Οχι μόνο το δικό του. Ολόκληρη η Νέα Δημοκρατία θα έμπαινε στο μούσκιο για δεκαετίες, προτού τολμήσει να ξεστομίσει "είμαστε ξανά κόμμα εξουσίας". Αν το ξεστόμιζε ποτέ.

- Η δεύτερη, να βγει και να πει με το μαλακό ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και να ζητήσει εκλογές από πριν. Χωρίς να πει την απαγορευμένη λέξη "ΔΝΤ". Χωρίς να πάρει την ευθύνη. Αφήνοντας σε άλλο καιροσκόπο το αγγούρι. Ο οποίος με τη σειρά του θα μπορούσε να ελπίζει ότι τα συνδικάτα και οι κουκουλοφόροι θα του φερθούν καλύτερα.

Ετσι θα μπορούσε να αυτοεξοριστεί για λίγο στην Ραφήνα και να επανέλθει, οταν το μάτι του λαού θα είχε αρχίσει να γιαλίζει και να τρώει τις σάρκες του. Αυτός, ή το κόμμα του με άλλο αρχηγό.

Τι θα διάλεγε ο καθένας από εμάς;

Δώρο δεν έχω να σας δώσω για τη σωστή απάντηση, γιατί μάλλον θα είστε πολλοί που θα απαντήσετε σωστά και δε συμφέρει...