Ευθεία επίθεση του δημοσιογράφου Φίλιππου Συρίγου κατά του άρτι επιστρέψαντος στη δημοσιογραφία βουλευτή και πρώην υφυπουργού Γιώργου Λιάνη.
Αφορμή ένα άρθρο του Λιάνη όπου «αφελώς» ανέφερε: «Η Ελλάδα τις τελευταίες της μεγάλες στιγμές τις έζησε και τις χρωστά στον αθλητισμό. Οπως και να το κάνουμε, οι τελευταίες μεγάλες στιγμές της Ελλάδας και της Αθήνας είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004. Μόνο τότε οι Ελληνες είχαν κάτι να τους ενώνει και μόνο τότε η Αθήνα απέκτησε μια ανθρώπινη διάσταση. Σηκωθήκαμε λίγο ψηλότερα με τους Ολυμπιακούς. Οπως σηκωνόμασταν λίγο ψηλότερα με τα κατορθώματα των αθλητών μας...».
Ο Συρίγος απαντά με σκληρή γλώσσα (χθες στην τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας) γράφοντας χαρακτηριστικά:
«...Σε στιγμές που οι Ελληνες νιώθουν στο πετσί τους πόσο τραγικά εξαπατήθηκαν στην ιστορία αυτή, έρχεται ο πρωταίτιος της εξαπάτησης να αποδείξει όχι απλά ότι δεν μετανοεί, αλλά ότι δεν είναι καν σε θέση να καταλάβει τι γίνεται γύρω του! (…) Τέτοιοι μας κυβέρνησαν χθες, τέτοιοι μας κυβερνάνε και σήμερα. Γι' αυτό και φτάσαμε στο «δεν πάει άλλο», γι' αυτό και είναι εντελώς αμφίβολο αν θα ξανασηκώσουμε ποτέ κεφάλι».
Και καταλήγει ο Συρίγος - που αν μη τι άλλο δεν μασάει τα λόγια του: «ΑΣ' ΤΑ λοιπόν Γιώργο, δεν σε παίρνει... Γιατί εσείς οι πολιτικοί μπορεί να μας κάνατε φτωχούς, αλλά όχι και μαλάκες...».
Mετά τη λήξη του πολύ επιτυχημένου Master Chef, μια σειρά από νέα reality και τηλεπαιχνίδια στο ίδιο στιλ ετοιμάζονται πυρετωδώς από τα κανάλια. Το apolimenosanergos.blogspot.com έχει την αποκλειστικότητα από τα δοκιμαστικά και τις οντισιόν!
Master Κλεφτ Kριτές: Μιχάλης Χριστοφοράκος, Ακης Τσοχατζόπουλος, Πέτρος Μαντούβαλος Παρουσιάστρια: Ντόρα Μπακογιάννη (γιατί λέει τα αγγλικά με φινετσάτη προφορά)
Πιασάρικο σλόγκαν: "Είκοσι κορυφαίοι κλέφτες της πολιτικής διαγωνίζονται στο ποιος θα αδειάσει πιο γρήγορα τα κρατικά ταμεία. Στο τέλος θα μείνει μόνο ένας. Ποιος θα είναι ο κορυφαίος έλληνας μάστερ κλεφτ"; Δοκιμασίες: Στο τεστ δημιουργικότητας, οι υποψήφιοι θα πρέπει να ρουφήξουν όλες τις επιδοτήσεις της κοινότητας και να στείλουν τα λεφτά σε off shore. Έχουν στη διάθεσή τους μόνο πέντε λεπτά για να μπουν στα κρατικά ταμεία και να διαλέξουν τις μίζες που θα πάρουν. Ο χρόνος ξεκινά από τώρα!
Μιχάλης Χριστοφοράκος: Ο συναγωνισμός είναι μεγάλος. Και οι απαιτήσεις μας το ίδιο. Βάλτε τα δυνατά σας για να αποδείξετε στους ψηφοφόρους σας ότι έχουν δίκιο σε όσα πιστεύουν για σας (ότι είστε αρχιλαμόγια). Βγάλτε με ασπροπρόσωπο για τις μίζες που σας έδωσα στη Siemens.
Ακης Τσοχατζόπουλος: Όλοι οι πολιτικοί στην Ελλάδα κλέβουν. Αλλά εσείς οφείλετε να ξεχωρίσετε. Πρέπει να εκμεταλλευτείτε όλες τις γνώσεις σας στις λοβιτούρες και τα οικονομικά σκάνδαλα που αποκομίσατε όλα αυτά τα χρόνια. Βγάλτε μας ασπροπρόσωπους. Τσάμπα παλεύουμε να μην αφήσουμε τίποτα τόσα χρόνια;
Πέτρος Μαντούβαλος: Θα είμαστε αυστηροί κριτές. Δε θα δεχτούμε τίποτε λιγότερο από το τέλειο. Και να ξέρετε: Δε θα βαθμολογήσουμε μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και το σύνολο της προσπάθειας. Όχι μόνο θα πρέπει να ξεκοκαλίσετε όλα τα λεφτά του ελληνικού λαού, αλλά στο τέλος θα πρέπει να έχετε ετοιμάσει και νόμο παραγραφής των αδικημάτων και να είστε έτοιμοι με τις βαλίτσες στο χέρι για να την κάνετε για Κίνα αν χρειαστεί. Γι αυτό βάλτε τα δυνατά σας!
Πιασάρικο σλόγκαν: Έχουν όλοι πείρα, έχουν θητεύσει δίπλα στους καλύτερους. Ο Γιώργος Παπανδρέου δίπλα στον πατέρα του, ο Γιώργος Αλογοσκούφης δίπλα στον Κώστα Καραμανλή, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δίπλα στο Γιωργάκη. Πολιτικοί με πείρα και περγαμηνές διαγωνίζονται για το ποιός θα ξεγελάσει τους κριτές της Ευρωπαικής Ένωσης και θα μειώσει στα χαρτιά το έλλειμμα κατά δέκα μονάδες. Η αποστολή φαντάζει ακατόρθωτη. Ποιος θα τα καταφέρει;
Ζωντανό απόσπασμα από την κριτική επιτροπή: Όλι Ρεν: Τι μας ετοίμασες υποψήφιε; Παπακωνσταντίνου: Μια 100% ελληνική σπεσιαλιτέ: Έλλειμμα 16% μαγειρεμένο σε σιγανή φωτιά με μπαχάρια της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας και για γαρνιτούρα ομόλογα του δημοσίου με μπόλικο spread. Ντομινίκ Στρος Καν:Τα ομόλογα του Δημοσίου σου είναι μπαγιάτικα και δεν τρώγονται. Το έλλειμμα καλύπτει όλες τις άλλες γεύσεις. Λυπάμαι, αλλά είσαι υποψήφιος για αποχώρηση από την Ευρωπαική Ενωση. Ανγκελα Μέρκελ:Ντεν πεγίμενα τέτοιο πι-άτο από χώγα – μέλος. Α-πα-γα-δεκτο. Είστε σίγουγος ότι κσέγετε να μαγειγεύετε τα νούμεγα; Ηλίας Μαμαλάκης:Ένα μουσακά χάθηκε να φτιάξεις; (από άλλο ανέκδοτο αυτός).
Πιασάρικο σλόγκαν:Ήρθαν εδώ χωρίς να έχουν μια στην τσέπη. Χωρίς να έχουν στον ήλιο μοίρα. Και είναι έτοιμοι να διεκδικήσουν ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΜΙΣΘΟ ΜΕΤΡΗΤΑ. Και να πάνε για το μεγάλο έπαθλο: ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ!,
Ποιοί έλληνες μπατίρηδες φορολογούμενοι θα είναι οι μεγάλοι τυχεροί; Μείνετε μαζί μας στο “Λεφτά υπάρχουν”. Ποιό Money Drop και μα....κίες (μπιιιπ). Είμαι ο Γιώργος Παπανδρέου. Μείνετε μαζί μου μέχρι το 2012 για να μάθουμε το μεγάλο νικητή, αμέσως μετά τα διαφημιστικά μηνύματα!
(Σ.Σ: οι διάλογοι είναι φανταστικοί. Οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική. Είναι δυνατόν Mαντούβαλος και Ακης να έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα; Απλά μας ήρθαν στο μυαλό δυο ονόματα και τα βάλαμε....)
Κτίριο ΙΚΑ Αγίας Παρασκευής, επί της Μεσογείων, ώρα 10 το πρωί:
“Δεν αντέχω άλλο! Έχουν παίξει τα νεύρα μου! Πόσους νομίζουν ότι μπορώ να βλέπω σε μια μέρα; Μου έβαλαν άλλους σαράντα για ραντεβού σήμερα! Τι είμαι εγώ, ρομπότ; Τι περιμένει το κράτος να το σώσω εγώ; Δεν αντέχωωωωωω”. Ο γιατρός του ΙΚΑ πέρασε κατεβαίνοντας τα σκαλιά μπροστά μου σαν σίφουνας, παραληρώντας κατακόκκινος με τις φλέβες του λαιμού του τσίτα από τις φωνές. Από πίσω δυο συνάδελφοί του έτρεχαν να τον φέρουν στα συγκαλά του. Ο κόσμος είχε στο μεταξύ παγώσει. Εκεί που τσακώνονταν έξαλλοι στα γκισέ (πρωτότυπο;) είχαν ξαφνικά καταπιεί τη μιλιά τους. Άκρα του τάφου σιωπή. Μη φάνε και καμιά σφαλιάρα από τον τρελό, θα σκέφτηκαν. Κρατήθηκα να μη χαμογελάσω, καθώς η σκηνή μου θύμισε αφόρητα την σκηνή από το κλασικό “η δε γυνή να φοβείται τον άντρα”: Ο Κωνσταντίνου να κατεβαίνει φουριόζος τα σκαλιά του σπιτιού με τη βαλίτσα στο χέρι, γρυλίζοντας “διαζύγιοοοοοοοοο”.
Τα νεύρα σπασμένα. Όλοι μας έχουμε ένα χειρόφρενο στο νευρικό μας σύστημα, ένα ABS. Όταν η ψυχική μας ηρεμία γλιστράει προς την τρέλα, το ABS ενεργοποιείται για να μας συγκρατήσει από το ρεζιλίκι. Τι ήταν λοιπόν εκείνο που έκανε αυτό τον καρδιολόγο να τινάξει τα καπάκια και να τιναχθεί στην έξοδο σαν τρελό φορτηγό μες στον κόσμο;
Η πρώτη σκέψη, η κακή. Ο διάβολος μέσα σου μιλάει πάντα πρώτος: Του έστειλαν 40 ανθρώπους μέσα σε μια μέρα και τρελάθηκε, γιατί τόσο καιρό είχε μάθει να τα ξύνει. Όποιος έχει πολεμήσει στα χαρακώματα του ιδιωτικού τομέα, ξέρει πως το να διαμαρτυρηθείς για “υπερβολική δουλειά” είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Γιατί απλά μένεις χωρίς δουλειά. Απολύεσαι επί τόπου. Από το 2001 και μετά, όσοι παραιτούνταν στο έντυπο που εργαζόμουν, δεν έδιναν τη θέση τους σε άλλον. Δεν ερχόταν αντικαταστάτης. Τη δουλειά του τη μοιραζόμαστε εμείς. Φτάσαμε εν έτει 2007 έξι συντάκτες να αντικαθιστούν πέντε απολυμένους, με υπερωρίες που δεν πληρώνονταν, σαββατοκύριακα που δεν πληρώνονταν... Οι αρχισυντάκτες (κι εγώ ανάμεσά τους) έγραφαν μέχρι και τα ζώδια. (α προ πο: Mην κοιτάτε ποτέ στα περιοδικά πόσοι γράφουν. Τα περισσότερα ονόματα είναι ψευδώνυμα. Πέντε άτομα γράφουν για εικοσιπέντε. Εγώ μόνο είχα 3 ψευδώνυμα). Οι λέξεις “βλαπτική μεταβολή όρων εργασίας” κι όλα όσα γράφουν οι συμβάσεις της ΓΣΕΕ και των υπουργείων ήταν για να γελάνε οι εργοδότες μας. Καλά καλά ούτε απεργίες δεν κάναμε.
Και τώρα η ώρα της καλής σκέψης. Εξαιρετική η ιδέα του υπαλλήλου του Στρος Καν Γώργου Παπανδρέου να μειώσει το δημόσιο τομέα κατά το ένα πέμπτο. Μόνο που κάτι δεν πάει καλά στο σκεπτικό. Κυρίως γιατί είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι οι υπάλληλοι φεύγουν από τα παράθυρα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενα πρόβλεψη για το κενό που αφήνουν. Ψελλίζοντας υπνωτισμένοι το μάντρα “περικοπή εξόδων, περικοπή εξόδων” ψάχνουμε όλοι με απελπισία την άδεια τσέπη του κράτους, μπας και γεμίσει. Τι γίνεται όμως με την εξυπηρέτηση των πολιτών; Χέστηκε η Φατμέ. Όσο πάμε και βουλιάζουμε σε μια τριτοκοσμική κατάσταση (λες και δεν είμαστε τριτοκοσμικοί ήδη) όπου οι ουρές στα γκισέ θα είναι πια τόσο συχνές που δε θα ασχολείται πλέον ούτε ο Αυτιάς. Και οι τσακωμοί θα είναι πλέον μέρος της ρουτίνας μας. Τις προάλλες βρέθηκα ξανά σε μια δημόσια υπηρεσία, με μια μόνο άσχετη πιτσιρίκα υπάλληλο (από μετάταξη; από μετάθεση;) να προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Το μόνο που έκανε ήταν να γυρίζει και να ρωτά τον "παλιό", έναν φιλότιμο γκριζομάλλη που στεκόταν πίσω της πνιγμένος σε χαρτιά, ο οποίος προσπαθούσε να συμβουλέψει εκείνη για το τι θα κάνει, ενώ παράλληλα εξυπηρετούσε κι άλλους δυο.
Μαθαίνω πως μια από τις πρώτες υπηρεσίες που έχουν χτυπηθεί καίρια είναι ο ΟΑΕΔ. Ο Οργανισμός που χτίστηκε τόσο φιλόδοξα, καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Πριν πολλά χρόνια, επί Ρέππα ακόμα (μιλάμε για εποχή Σημίτη) ο ΟΑΕΔ προσπάθησε να αλλάξει μορφή. Σκοπός του η “εξατομικευμένη προσέγγιση”, ένας υπάλληλος δηλαδή θα παρακολουθούσε και θα κρατούσε φάκελο για την πορεία κάθε ανέργου. Θα τον βοηθούσε να καταρτισθεί, θα τον έφερνε σε επαφή με εργοδότες, θα κανόνιζε συνεντεύξεις. Αυτός ήταν και ο λόγος που τότε μπήκαν στον ΟΑΕΔ υπάλληλοι με πτυχίο κοινωνικού λειτουργού, καθώς η προσωπική επαφή του υπαλλήλου ήταν καίριας σημασίας για τον οργανισμό.
Το εγχείρημα είναι πλέον μακρινή ανάμνηση. Ο ΟΑΕΔ δε λειτούργησε ποτέ έτσι. Οι υπάλληλοι μετατέθηκαν σε θέσεις διεκπεραίωσης γραφειοκρατικών καθηκόντων. Και η περίφημη “εξατομικευμένη προσέγγιση” έμεινε στα χαρτιά. Ακόμα και οι ίδιοι οι υπάλληλοι παραδέχονται πως κατά 70% η εύρεση εργασίας γίνεται από στόμα σε στόμα και από τα κονέ που έχεις...
Αγιε μου Βασίλη, στείλε ένα ABS γρήγορα. Μας προλαβαίνεις δε μας προλαβαίνεις...
Σεπτέ νεφεληγερέτη της κοινής γνώμης,
Μέγιστε σχολιάρχη της αυτοκράτειρας Όλγας (Τρέμη)
Χαριτόβρυτη Δουλτσινέα που ρεμβάζει στο αριστερό παραθύρι του δελτίου του MEGA,
Σπουδαγμένε ως εκεί που δεν παίρνει, με διδακτορικά και διπλώματα (τέσσερα αν δεν απατώμαι),
Παρατήρησα, εγώ ο μικρός και τιποτένιος τηλεθεατής σου, τα σοκαρισμένα σου μάτια να γουρλώνουν , πίσω από τα σικ σου γυαλιά, στην εικόνα του ματωμένου Χατζηδάκη...(κάνε κλικ για τη συνέχεια)
Άκουσα προσεκτικά τις φράσεις σου περί “εγκληματιών και τραμπούκων”, που “κάθε φορά αμαυρώνουν μια κινητοποίηση”, εννοώντας τον γκριζομάλλη εργαζόμενο που έριξε μια ξώφαλτση στον βουλευτή και τον άλλο, τον αγριεμένο με τον σκούφο, που τού τις έχωνε πισώπλατα. Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί στο καλοκουρδισμένο μυαλό σου είναι τάλε κουάλε με τους “κουκουλοφόρους”. Αν και δε φορούσαν κουκούλα. Έδερναν, απροκάλυπτα, χωρίς να κρύβουν τα πρόσωπά τους. Σα δε ντρέπονται...
Ένιωσα την ιερή σου αγανάκτηση, ώ ιερέ γητευτή του πόπολου, όταν μαζί με την Όλγα Τρέμη και τον έτερο του Δωδεκάθεου του MEGA, παραθυράρχη Καψή, συμφωνούσατε ότι πρέπει να δοθεί ένα τέλος στις αλητείες αυτές κι ότι είναι απαράδεκτο να ισοπεδώνουμε όλους τους βουλευτές ότι τάχαμου φταίνε στο σύνολό τους αδιακρίτως.
Σας καταλαβαίνω, παμμέγιστε. Σας κατανοώ. Τα ίδια είχε πάθει και η Μαρία Αντουανέτα, όταν είδε μπροστά της εξαγριωμένη την πλέμπα, έτοιμη να την λιντσάρει επειδή δεν είχαν να φάνε. Επειδή έχετε σπουδάσει στη Γαλλία, δικαιούμαι να φανταστώ, μοσιού, πως θα αναφωνήσατε κι εσείς από μέσα σας όπως κι εκείνη ένα “Mon Dieu” με την κουρασμένη αγανάκτηση ενός ανθρώπου της ελίτ που δεν ταιριάζει με τους γύρω του.
Το ίδιο ίσως είπε μέσα του ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας, που φυγαδεύτηκε τις προάλλες κακήν κακώς από τον εξαγριωμένο “όχλο” μετά την κατάρρευση της χώρας του. Κάτι παρόμοιο θα ψέλισσαν ο Κάρολος και η Καμίλα, όταν είδαν την πέτρα να πληγώνει την αψεγάδιαστη λαμαρίνα της ιερής τους Ρολς Ρόϋς. Τα ίδια και χειρότερα, μοσιού, θα έλεγε και ο αρχηγός των αρχηγών, ο μέγας Ντε Γκολ, στα γεγονότα του Μάη του 68, όταν είδε κάτι πιτσιρικάδες “αβράκωτους” να σπέρνουν τον όλεθρο και την αναρχία στους παριζιάνικους δρόμους. Σε τι καιρούς ζούμε...
Για εσάς, ω παμμέγιστε, το “φωνή λαού, οργή Θεού”, μάλλον είναι το τέλειο άλλοθι για την πρόκληση αναρχίας. Και βέβαια επιμένετε στη μη χρήση βίας. Πολύ σωστά. Κι εγώ δε θα χρησιμοποιήσω βια. Ποτέ. Αν μάλιστα με προσλάβει το MEGA και το συγκρότημα Λαμπράκη με το μισθό σας, ορκίζομαι πως δε θα το κουνάω από την καρεκλίτσα μου και θα κλωσάω όλη μέρα τα αυγά μου. Και δεν πρόκειται ποτέ να κατεβώ σε πορεία. Όπως άλλωστε κι εσείς.
Στη γειτονιά απ' όπου κατάγομαι, κοντά στο Περιστέρι, ο πατέρας μου έχει ακόμα τη δουλίτσα του και κουτσοπορεύεται. Τις προάλλες με πληροφόρησε πως ο γείτονάς του, που είχε ένα μαγαζί λίγο παρακάτω, αυτοκτόνησε. Είναι ο δεύτερος που ακούω το τελευταίο δίμηνο. Νομίζω πως κάποια αυτοκτονία αναφέρατε κι εσείς στο δελτίο, από το παράθυρο του οποίου ρεμβάζετε.
Αλλά τι σημασία έχει; Η βία δεν έχει θέση σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Η πολιτική βια ναι. Η βια των νομοσχεδίων που πετάνε στους δρόμους τον κόσμο ναι. Η στυγνή βια της εξουσίας όπως η Κατσέλη, που σκλήρυνε στο παρα πέντε το νόμο για τις επιχειρησιακές συμβάσεις βεβαίως. Είναι μέσα στο παιχνίδι.
Και βέβαια γιατί να την πληρώσει ο Χατζηδάκης; Αλήθεια, εσείς δεν έχετε πει πολλάκις ότι το πολιτικό σύστημα ευθύνεται για εδώ που φτάσαμε; Κι ο Χατζηδάκης, ο πιο αθώος ενδεχομένως, αποτελεί κι αυτός κομμάτι του. Όπως και οι άλλοι αρχιλαμογιάρχες.
Συγχωρήστε με, ω Παμμέγιστε, σεπτέ Αρχιερέα και Ιερέ Σχολιάρχη, που άλλαξα κανάλι. Εσείς καλά τα λέτε. Μια χαρά. Πολιτικώς ορθά. Εμένα δεν ξέρω όμως τι οδήγησε το χέρι μου. Δεν ξέρω τι οδήγησε τη σκέψη μου να μη θέλει να ξανααντικρύσει τα σοφιστικέ γυαλιά σας...
